Wszystkie 8 odcinków antologicznej serii „Roar” Apple TV

Jabłko TV+'s newest show, 'Roar,' is an anthology series that sets its eyes on the diverse experiences of women. It portrays stories of love, regret, motherhood, murder, and everything in between. Jabłko TV+ released all eight episodes of the series, which is inspired by Cecelia Ahern's short-story collection of the same name, on April 15.

Część „Strefa mroku” i część „Czarne lustro”. Każda część „Roar” opowiada zupełnie inną historię z zupełnie innymi postaciami i aktorami. Oznacza to, że jeśli nie jesteś gotowy na obejrzenie wszystkich ośmiu odcinków, możesz wybrać, który chcesz obejrzeć. Każdą historię prowadzi inny członek gwiazdorskiej obsady serialu: Issa Rae, Nicole Kidman, Alison Brie, Cynthia Erivo, Fivel Stewart, Betty Gilpin, Merritt Wever i Meera Syal.

Jeśli szukasz przedsmaku tego, co ma do zaoferowania „Roar”, umieściliśmy w rankingu wszystkie odcinki, dzięki czemu wiesz dokładnie, gdzie się zanurzyć. Przeczytaj nasz ranking!

„Kobieta, która zjadła fotografie”

Nicole Kidman wciela się w kobietę, która zmaga się z utratą pamięci u matki, a jednocześnie stara się równoważyć potrzeby własnej rodziny. Aby sobie z tym poradzić, zjada stare fotografie, które pozwalają jej na dotykowo dotrzeć do wspomnień – szczególnie z dzieciństwa.

Chociaż założenia tego odcinka są pomysłowe, a Kidman jest zawsze świetnym aktorem, fabuła nigdy tak naprawdę nie przekracza granic ani nie przebiega w niespodziewany sposób. Odcinek trwa nieco dłużej niż pozostałe i naprawdę można poczuć te dodatkowe minuty.

„Kobieta trzymana na półce”

Betty Gilpin wciela się w modelkę, która poślubia bogatego mężczyznę (Daniel Dae Kim). Ale zamiast dzielić wspólne życie, dosłownie buduje dla niej półkę w swoim biurze, na której może usiąść, aby zawsze mógł ją podziwiać. Po pewnym wahaniu zgadza się to zrobić i spędza lata siedząc tam jak lalka.

Ten odcinek nigdy tak naprawdę nie wie, co zrobić z założeniami realizmu magicznego. Szczegóły nie składają się w pełni na przekonujący świat, a ton jest wszędzie. Zakończenie również wydaje się trochę zbyt proste w stosunku do konfliktu, który miał miejsce wcześniej.

„Dziewczyna, która kochała konie”

Ten odcinek bardzo różni się od pozostałych siedmiu – i to nie tylko dlatego, że tytuł odnosi się do dziewczyny, a nie kobiety. Fivel Stewart wciela się w dziewczynę wychowaną na amerykańskim Zachodzie, której ojciec zostaje zabity z powodu długu. Osierocona, poprzysięga zemstę. Pomaga jej koleżanka ze szkoły religijnej (Kara Hayward), która namawia ją, aby nie mordowała odpowiedzialnego za to człowieka (Alfred Molina).

Ten odcinek wydaje się nie pasować do pozostałych, ponieważ rozgrywa się w zupełnie innym czasie. Ale Stewart i Hayward są razem słodcy i wnoszą humor do tego dziwnego odcinka. To jedyny odcinek, w którym wydaje się, że porusza tematy LGBTQ, ale tak naprawdę nigdy nie następuje w nim przejście od podtekstu do kanonu, co jest rozczarowujące.

„Kobieta, która znalazła ślady ugryzień na swojej skórze”

Cynthia Erivo występuje w tym odcinku jako matka próbująca pogodzić rodzinę z karierą. Na początku odcinka rodzi drugie dziecko i prawie umiera na sali porodowej, gdy lekarz ignoruje jej skargi.

Następnie odcinek kończy się na końcu jej urlopu macierzyńskiego, kiedy przygotowuje się do powrotu do pracy. Jej mąż (Jake Johnson) zaczyna pełnić rolę ojca zajmującego się domem, ale jej córeczka nie chce, żeby odchodziła.

Kiedy zmaga się z wymaganiami domu i pracy, zaczyna się budzić z ogromnymi śladami ugryzień na całym ciele. Są makabryczne, ale odcinek nie robi nic zaskakującego z założeniami. Zakończenie łączy wszystko w zgrabny łuk, który nie wydaje się zasłużony przez poprzedzające go pół godziny.

„Kobieta, która zwróciła męża”

Meera Syal gra kobietę, która jest od dawna zamężna i ma dość męża (Bernard White). Postanawia zwrócić go do sklepu, ale dadzą jej jedynie wymianę na nowego męża, a nie zwrot pieniędzy.

Syal i White świetnie się bawią w tym odcinku, w którym jest więcej wpadek niż w większości pozostałych. Ale znowu zakończenie wydaje się trochę zbyt banalne w stosunku do głębokiego konfliktu, który tak dobrze przedstawiają.

„Kobieta, która zniknęła”

W „Kobiecie, która zniknęła” Issa Rae wciela się w autorkę bestsellerów, która wyrusza do Hollywood, aby wziąć udział w spotkaniu w sprawie przekształcenia swoich wspomnień w film. Odcinek świetnie buduje poczucie grozy i tworzy techno dystopię; zdecydowanie najbardziej przypomina odcinek „Black Mirror”. Rae wykonuje świetną robotę, zakotwiczając swoją postać w niepokojącej podróży po Hollywood.

„Kobieta karmiona przez kaczkę”

W „Kobiecie karmionej przez kaczkę” Merritt Wever jest klasyczną bohaterką komedii romantycznej, która znajduje się pomiędzy pracą i brakuje jej szczęścia. Znajduje nieprawdopodobną miłość – gadającą kaczkę. Ten odcinek wykorzystuje to założenie do granic możliwości, odnajdując w tej sytuacji humor i głębię. Jason Mantzoukas i Riki Lindhome uzupełniają drugoplanową obsadę odcinka niezapomnianymi zwrotami akcji.

„Kobieta, która rozwiązała własne morderstwo”

Jeśli obejrzysz tylko jeden z tych odcinków, wybierz „Kobietę, która rozwiązała własne morderstwo”, który jest zdecydowanie najlepszy. Alison Brie wciela się w kobietę, której ciało zostaje znalezione w lesie. Nawiedza policję prowadzącą śledztwo w sprawie jej morderstwa (Chris Lowell, Hugh Dancy i Ego Nwodim).

Odcinek jest satyrą na obsesję na punkcie prawdziwej zbrodni oraz na udręczonych, seksistowskich i zaabsorbowanych sobą funkcjonariuszy policji, którzy często trafiają w centrum mediów kryminalnych. Może być mrocznie i poruszająco, ale jest też bardzo zabawnie. Brie jest idealna w roli kobiety, która zmarła, opłakując własne życie, ale też wściekła, że ​​gliniarze nie wydają się specjalnie zainteresowani odkryciem, kim była, poza stereotypami.