Tego lata przeżyłam swoje pierwsze rozstanie. Opowiedziałem całą sytuację mojemu przyjacielowi podczas histerycznego czatu wideo, zaczynając od kłótni, aż do powiadomienia z Tindera, a kończąc na odkryciu nagich kobiet w jego usuniętym folderze iCloud. Pierwsze pytanie mojej przyjaciółki, pośród moich łez i świeżo spakowanych walizek, brzmiało: „Czy ona była czarna?”
Tak bardzo starając się wymazać z pamięci tajemniczą kobietę ze zdjęcia, wcale nie zastanawiałam się, dlaczego nasza rasa ma znaczenie ani dlaczego mój (biały) przyjaciel poczuł się zmuszony o to zapytać. Ani razu nie przyszła mi do głowy jej rasa, ale raczej to, jak mężczyzna, którego kochałam, czule obejmował kobietę, która nie była mną.
Po tygodniach powtarzania tego, co poszło nie tak, co poszło dobrze, i wszystkich typowych pytań, które dręczą człowieka pod koniec związku, nie mogłam powstrzymać się od zastanawiania… . . czy biali ludzie stają się świadomi swojej egzotyfikacji brązowych ciał, czy też jest to mechanizm obronny uzasadniający, dlaczego kolorowe kobiety są atrakcyjne fizycznie pomimo eurocentrycznych standardów piękna, które jesteśmy zmuszeni przestrzegać?
Białe kobiety zawsze będą pragnąć być standardem piękna
Moje grono znajomych nie jest już tak kolorowe jak kiedyś, po ukończeniu studiów. Uznając swój przywilej, że mogę sobie pozwolić na życie i podróżowanie za granicę, morze bieli, w którym z trudem pływam, uświadomiło mi, jak moja rasa i kobiecość jako heteroseksualnej, cispłciowej Afroamerykanki wpływa na to, jak poruszam się w różnych kulturach i jak mnie w zamian traktują.
Kiedyś wierzyłam, że kobiety mylące niechęć z zazdrością to seksistowski sposób na ukrycie niepewności, ale po tym, jak znalazłam się w białych przestrzeniach w życiu towarzyskim i zawodowym – przestrzeniach, z których zazwyczaj omijałam na studiach – odkryłam, że ma to pewne zalety.
Kobiecość mierzy się bielą, a ci, którzy czerpią korzyści z białych ideałów piękna, ale niekoniecznie są konwencjonalni Piękny czują się zauważalnie niekomfortowo, gdy kobiety znajdujące się niżej w hierarchii rasowej są chwalone za swój wygląd.
Białe kobiety, niezależnie od tego, jak bardzo się uważają za otwarte, nadal podświadomie postrzegają siebie jako „domyślne”, a każda inna kobieta pasująca do tropu „gorącej dziewczyny” powinna być wyjątkiem, a nie regułą.
Przebywanie w białych przestrzeniach dla kobiet pokazało mi znaczną dozę rywalizacji, jakiej nigdy nie doświadczyłam z innymi czarnymi kobietami, i wkrótce zaczęłam wątpić, czy wszystkie te wulgarne i bezczelne komplementy, z którymi się spotkałam, nie były ukrytym rasizmem. Na przykład podczas ostatniej podróży do Portugalii mój przyjaciel zauważył, że recepcjonistka w hostelu komplementowała mnie za każdym razem, gdy przechodziliśmy obok recepcji. „On musi naprawdę cię lubić” – skomentowała moja wysoka, szczupła jak modelka brunetka z lekkim uśmieszkiem. – Nie powiedział mi ani słowa.
Nie sądzę, że jej komentarz był złośliwością, ale raczej zamieszaniem. Białe kobiety, niezależnie od tego, jak bardzo się uważają za otwarte, nadal podświadomie postrzegają siebie jako „domyślne”, a każda inna kobieta pasująca do tropu „gorącej dziewczyny” powinna być wyjątkiem, a nie regułą.
Ale, co dziwne, niechęć nie jest zarezerwowana dla zjadliwych dziewcząt walczących o uwagę najsłodszej osoby w nocnym klubie – jest mnóstwo kobiet, które wyładowują swoje frustracje na przystojnych czarnoskórych kobietach, które odbiegają od cienkich blond włosów i estetyki niebieskookich, do których nauczono ich aspirować.
Pamiętam moment w mojej dawnej pracy au pair, kiedy zeszłam po schodach ze świeżo *umęczoną* twarzą i odpowiednio dobranym strojem. Dwóch pięciolatków, których uczyłem angielskiego, rozpromieniło się, widząc moją nagłą zmianę wyglądu. Moja goszcząca matka, ignorując „piękne” komplementy wypowiadane przez jej dzieci, natychmiast zaczęła oświadczać przed całą rodziną, że nie musi nosić makijażu.
Mój wygląd został zredukowany do niczego innego jak matową szminkę, podkład i wyjątkowo pogrubiający tusz do rzęs. Niepewność starzejącej się białej kobiety skłoniła ją do porównania się z 22-latką wychodzącą w piątkowy wieczór. Tego typu mikroagresje pokazują, jak biali w dalszym ciągu narzucają zangielizowane przekonania o wyższości, zwłaszcza gdy są przyćmiewani przez „innych”.
Niestety, wiele Czarnych kobiet internalizuje te przekonania. Zrobiło nam pranie mózgu, abyśmy wierzyli, że jesteśmy piękni, ponieważ jesteśmy różny od białych ludzi, a nie dlatego, że jesteśmy nie biali ludzie. Społeczeństwo nie uczy czarnych dziewcząt, jak i dlaczego mieć pewność siebie, a podróż do miłości własnej jako członkiń marginalizowanej grupy zaczyna się od potępienia eurocentrycznych ideałów jako jedynego ucieleśnienia piękna.
Obalamy mit o ciałach czarnych łatwo dostępnych dla białych mężczyzn
W przeciwieństwie do białych kobiet, które mogą konkurować z kolorowymi kobietami o męską uwagę, biali mężczyźni maskują swoją zazdrość uprawnieniami. Odmowa uznania białych mężczyzn za potencjalne zainteresowania seksualne zagraża stworzonemu przez nich establishmentowi, w którym uzyskanie akceptacji białych jest ostatecznym źródłem uznania dla osób kolorowych.
W wielu krajach skupiających się na białych, gdzie ciało czarnej kobiety jest hiperseksualne i zdegradowane, istnieje niewypowiedziana prawda, że rzekomy urok czerni to nic innego jak towar, który można wykorzystać do konsumpcji seksualnej.
Agresywne reakcje odrzuconych mężczyzn wcale nie są cechą charakterystyczną kobiet. Tym, co odróżnia mnie od innych białych dziewczyn, jest to, że moja rasa stawia mnie jako osobę, którą powinnam być wdzięczny za bycie pod białym męskim spojrzeniem.
Moja angielska współpracownica określiła mnie kiedyś jako „zakręconą sukę” za ignorowanie jego licznych prób flirtu. Biały Amerykanin, który kiedyś odprowadził mnie do domu, powiedział mi, żebym „pieprzył się” za to, że nie nagradzam jego pseudorycerskości. A pijany Niemiec powiedział mi, że „nie należę” do kraju, którego on sam nie jest obywatelem, po tym jak zażądałem, żeby dał mi spokój. O ile bardziej agresywni i pełni nienawiści mogliby stać się ci mężczyźni, gdybyśmy nie przebywali w miejscach publicznych?
Biali mężczyźni denerwują się, gdy kobiety, które uważają za poniżej nich, odrzucają ich, ponieważ zmusza ich to do uznania własnej przeciętności pomimo wszystkich przysługujących im przywilejów.
We wszystkich tych scenariuszach nie byłam traktowana jak istota ludzka, ale raczej przedmiot, który należy wyrzucić, ponieważ nie udało mi się spełnić moich celów seksualnych białymi kupującymi. Czy gdybym pozytywnie zareagował na ich zaloty, zostałbym publicznie znieważony za mój charakter? Czy nazwano by mnie miłym, zamiast nadętym? Czy zostałbym powitany w jego białym kraju, zamiast kazano mi go opuścić? Gdybym to zrobił, ich bigoteryjne przekonania nie uległyby zmianie.
Odróżnianie fetyszyzacji od prawdziwego podziwu nie zależy od białych ludzi
Para szerokich spodni , karykatura autorstwa Williama Heatha z 1810 r., to wielowiekowy wizerunek „jezebel” nadawany czarnym kobietom, który wciąż jest niefortunnym tematem współczesnych randek. Nie można ignorować faktu, że rasa jest ważnym czynnikiem ustalającym dynamikę romantycznego związku. Randki międzyrasowe wiążą się z pewnymi wyzwaniami, jednak mentalność „biały ma rację” jest nadal szeroko stosowana do oceny wartości partnera innego niż biały.
W przeszłości czarne ciała były wykorzystywane do seksu siłą w wyniku niewolnictwa i innych form ucisku, co oznacza, że czarne ciała są z natury seksualne. W miarę upływu czasu i wolności, osoby mające kontakty seksualne z Czarnymi były zawstydzane i wykluczane ze swoich społeczności.
Czarne kobiety nie są błyszczącymi produktami z limitowanych edycji. Wiara w naszą atrakcyjność fizyczną jest pożądana tylko wtedy, gdy biali ludzie tak uważają. Jest to forma mizoginoiru, w której nie będę uczestniczyć.
W wielu przypadkach biali ludzie przypisują atrakcyjność fizyczną Czarnych kobiet stereotypowym atrybutom, takim jak duże tyłki i twerking, wzmacniając pogląd, że wspomniany atrakcyjność ma wyłącznie charakter seksualny. Problem pojawia się jednak, gdy fetyszyzacja jest jedynym sposobem wyjaśnienia czarnych kobiet z białymi lub nie-czarnymi partnerami. To sposób, w jaki biali mężczyźni wykorzystują niepewne siebie czarne kobiety do spania z nimi i jak białe kobiety uspokajają strach przed przekroczeniem, wybierając z tej samej puli mężczyzn.
Niestety, skutki białej supremacji w dalszym ciągu wkradają się do mojego życia randkowego i ciężko jest mi przełknąć pigułkę – pomimo tego, jak bardzo jestem piękna i intrygująca – że nie zawsze moja olśniewająca osobowość przyciąga uwagę mężczyzn.
Nie doszedłem jeszcze do punktu, w którym mogę śmiało zamówić Oreo lody wirują bez białego faceta, który mówi mi, że „wygląda jak my”, ale niezależnie od liczby wiadomości „Uwielbiam kolor twojej skóry” i „śmietanka do kawy”, które zalewają moje DM, ustalenie, czy mężczyzna mnie fetyszyzuje, czy nie, nie zależy od uznania białych ludzi.
Jedną z moich prawd jako młodej czarnej kobiety podczas randek międzyrasowych traktuje się jak towar, ale jednocześnie nie jest to moja jedyna prawda. Zmniejszenie mojej atrakcyjności jako kobiety do zwykłego fetyszu seksualnego jest niezwykle problematyczne, nawet dla białych ludzi mających dobre intencje. Środek tych dwóch skrajności istnieje i jeśli myślisz, że umówienie mnie z jakimś przypadkowym białym kolesiem, który „lubi czarne dziewczyny”, jest przysługą, też jesteś rasistą.
Świętuj bycie czarnym i pięknym, bez przeprosin
Obawiam się, że stanę się hiperseksualną karykaturą, tak samo jak boję się utraty swojej autonomii seksualnej w ramach polityki szacunku. Jednak nadal wolę nie internalizować komunikatów, że moja uroda ma wyłącznie charakter seksualny, tak samo jak nie godzę się na poczucie winy za uwierzenie, że jestem ładna, ponieważ mam dobre geny, a nie dlatego, że jestem tabu.
Czarne kobiety nie są błyszczącymi produktami z limitowanych edycji. Wiara w naszą atrakcyjność fizyczną jest pożądana tylko wtedy, gdy biali ludzie tak uważają. Jest to forma mizoginoiru, w której nie będę uczestniczyć.
Odpowiadając na pytanie na początku: czy kobieta na zdjęciu była czarna? Nie, nie była. I chociaż chciałabym wierzyć, że moja przyjaciółka na pewno chciała dobrze, jej pytanie było kolejnym przypomnieniem, że nawet twoi najbardziej „przebudzeni” biali przyjaciele czują się w jakiś sposób, gdy słodcy chłopcy lubią ciebie, a nie ich.
