Dawca jeszcze nawet nie trafił do kin, ale filmowcy już mówią o kontynuacji (lub dwóch!) dystopijnej opowieści. Jeśli nie uczęszczałeś do szkoły podstawowej pod koniec lat 90., film powstał na podstawie słynnej książki z 1993 roku autorstwa Lois Lowry, zdobywczyni Medalu Newbery. Niedawno rozmawiałem z 77-letnim pisarzem na temat długości powieści, długi podróż na duży ekran, decyzja o przekształceniu swojego 12-letniego bohatera w nastolatkę i co ją czeka po premierze filmu. Jeśli jeszcze tego nie zrobiłeś, możesz także chcieć dowiedzieć się wszystkiego o Dawcy i obejrzyj zwiastun przed datą premiery filmu przypadającą na 15 sierpnia!
247CM: Prace nad tym filmem trwały prawie 20 lat. Jakie były dla Ciebie najbardziej frustrujące i ekscytujące części tego długiego procesu?
Lois Lowry: Cóż, cholera! Jeff Bridges [grający Dawcę] był zaangażowany od samego początku i to było ekscytujące przez cały czas, ponieważ darzyłem go ogromnym podziwem. Przez lata staliśmy się przyjaciółmi, a on jest naprawdę dobrym człowiekiem, którego książka pasjonowała, więc czułam, że jest w dobrych rękach. Ekscytacja oczywiście wzrosła, gdy w końcu, jakieś półtora roku temu, stało się jasne, że film faktycznie powstanie. Były chwile, kiedy wszyscy czuli, że to się po prostu nie wydarzy, a potem nagle wszystko układało się w jedną całość! Potem, kiedy rozpoczął się casting i kiedy zgłosiła się Meryl Streep. . . Od tamtej pory było nieprzerwanie ekscytująco.
PS: Jak bardzo byłeś zaangażowany w znalezienie scenariusza Michaela Mitnicka i Roberta B. Weide'a?
LL: Przez te lata powstało prawdopodobnie pięć, może sześć scenariuszy, a ja przeczytałem kilka z nich. Każdy z nich był scenarzystą, który próbował zrobić książkę w dużej mierze introspekcyjną i dodać do niej akcję, więc było to dość wymagające i zniechęcające zadanie. Elementy każdego z tych scenariuszy prawdopodobnie przesunęły się do przodu i stały się częścią kolejnego. W każdym z nich są rzeczy, które mi się podobały, a teraz w mojej głowie mieszają się one w jedną całość. Myślę, że ostatecznie wyszliśmy z najlepszą możliwą kombinacją rzeczy i fantastyczną obsadą. Wszystko bardzo ładnie się ułożyło.
PS: W porównaniu z książką i filmem wprowadzono kilka oczywistych zmian, na przykład Jonas nieco się postarzał. Co powiedziałbyś czytelnikom, którzy mogą być zaniepokojeni tymi zmianami?
LL: Sama się tym martwiłam, ponieważ zawsze myślałam o Jonasie i jego dwóch najlepszych przyjaciołach jako o dwunastolatkach, a nagle stali się nastolatkami. Prosiłam twórców filmu, żeby nie robili z tego romansu dla nastolatków, ale tak się nie stało. Ale ponieważ są nastolatkami – i to bardzo atrakcyjnymi nastolatkami – jest w filmie pewien element tęsknoty za romansem, który mógł mieć miejsce, ale go nie ma. Oczywiście podążają za fabułą książki, więc chłopak na koniec zostawia dziewczynę i jest w tym pewien smutek. Myślę, że to dobrze, że są trochę starsze, ponieważ musieli dodać akcję, są rzeczy, które dzieci robią w filmie, a których nie byłyby w stanie zrobić, gdyby miały 12 lat. Myślę, że film zyska także większą widownię z nastolatkami w głównych rolach. Wszystko będzie dobrze ze sobą współgrać; Już się tym nie martwię.
PS: Czy widziałeś produkt końcowy?
LL: Ja mam! Widziałem to dopiero w tym tygodniu i jestem bardzo zadowolony z tego, jak to wyszło.
PS: Która scena najbardziej cieszy Cię, że widzowie ją zobaczą?
LL: Uważam, że to pierwszy film, w którym Meryl Streep i Jeff Bridges grają razem, a scena z udziałem tej dwójki na końcu filmu jest wręcz oszałamiająca. Do tego scena z dzieckiem – kradnie show na 30 sekund. Dla dzieci powinien być wyjątkowy Oscar! Nie wiem, jak zmusili to dziecko do tego, ale płacze, a potem przestaje płakać, podnosi wzrok i słucha. To po prostu zapierający dech w piersiach moment.
PS: Czy tym, którzy nie czytali książki, poleciłbyś przeczytanie jej teraz, czy poczekanie, aż obejrzą film i przeczytają go później?
LL: Jako autor chcę, żeby wszyscy pośpieszyli i kupili książkę lub zabrali ją z biblioteki. Ale jeśli najpierw pójdą do filmu, myślę, że może to popchnąć ich do książki. Powinni jednak robić jedno i drugie, ponieważ są to bardzo różne rzeczy.
PS: Jakie było Twoje najbardziej pamiętne spotkanie z fanami?
LL: Wiesz, książka istnieje od 20 lat i odbyło się wiele spotkań z fanami, głównie za pośrednictwem e-maili. Utkwiła mi w pamięci pewna młoda dziewczyna, która napisała z pytaniem, czy potrzebuje mojej zgody – ponieważ książka zawiera materiał chroniony prawem autorskim – na wytatuowanie jej fragmentu na łopatce. Powiedziałem jej, że według mnie prawa autorskie nie obejmują skóry.
PS: Czy wysłała Ci zdjęcie tego wspaniałego produktu?
LL: Nie ta, ale ktoś inny przesłał mi zdjęcie okładki książki na jej ramionach. Może spoczywać na wielu barkach!
PS: Jakie to uczucie, gdy książka, którą napisałeś 20 lat temu, ponownie znalazła się w centrum uwagi w tak znaczący sposób?
LL: Długo na to czekano. Chociaż z biegiem lat czasami traciłem cierpliwość, myślę, że to dobrze służy filmowi, że trwało to tak długo, ponieważ niektóre technologie, które są obecnie dostępne dla twórców filmowych, nie byłyby dostępne 20 lat temu. Myślę, że wszystko, co w tym momencie trafiło na właściwe miejsce, prawdopodobnie dobrze mu służyło — ale cieszę się, że stało się to, zanim byłem za stary, aby się tym cieszyć!
PS: Co będzie dalej z Tobą?
LL: Przez wiele lat pisałem jedną książkę rocznie, ale ze względu na film nie napisałem w tym roku żadnej książki. Kiedy ten film się ukaże i przestanę o nim myśleć, usiądę przy biurku i wrócę do swojej prawdziwej pracy. Poza tym, choć jest za wcześnie na podjęcie decyzji, bo musimy poczekać i zobaczyć, jak sobie poradzi film, to jednak zaczynają mówić o kontynuacji. Mam nadzieję, że pozwolą mi także w pewnym stopniu zaangażować się w to.
PS: Czy byłbyś podekscytowany kontynuacją, czy też pomysł dał ci do myślenia?
LL: To zależałoby. Poniżej znajdują się trzy książki Dawca . Czwarta książka jest najbliższa mojemu sercu – może dlatego, że to ta, którą napisałem ostatnio. Bardzo chciałbym zobaczyć ten film w wersji filmowej, ale nie wiem. Muszę poczekać i zobaczyć!
