Fotografia 247CM | Brintona Parkera
Fotografia 247CM | Brintona Parkera
Mogą o tym nie wiedzieć, ale moja mama i macocha tworzą niesamowity zespół. Wiem, że to brzmi szalenie – że dwie kobiety po przeciwnych stronach nieudanego małżeństwa mogą tworzyć dowolny „zespół”, nie mówiąc już o zwycięskim. Pewnie myślą, że ledwo dają sobie radę w dzikim świecie rodzicielstwa, codziennie zmagając się z dokonywaniem właściwych wyborów, wychowując mnie i mojego młodszego brata – ale szczerze mówiąc, dają kopa. Mogę bez wątpienia powiedzieć, że moje dwie matki zaliczają się teraz do moich najlepszych przyjaciółek i uważam się za szczęściarę, że dorastałam z podwójną liczbą mam w moim życiu.
Fotografia 247 CM / Brinton Parker
Moja macocha
Po rozwodzie rodziców bardzo uważałam na macochę. Dorastając oglądając filmy takie jak Pułapka rodzicielska , Kopciuszek , I Królewna Śnieżka Jak mogłem nie bać się przyszłości, która czekała mnie i mojego młodszego brata? Kiedy więc tata zdecydował, że czas przedstawić nas swojej nowej dziewczynie już dawno minął, miałem się na baczności — wyobraźcie sobie mój szok, gdy spotkałem wysportowaną, wesołą młodą kobietę, która uszczęśliwiła mojego tatę niesamowicie. Jednak niezależnie od tego, jak bardzo ją lubiłem, zaciekle chroniłem moją małą rodzinę i dawałem o tym znać.
Broniłam roli mojej matki w moim życiu i dałam do zrozumienia, że żadna macocha nigdy jej nie zastąpi. Na moje szczęście mój nigdy nie próbował. Kiedy wielokrotnie zapewniałam niegrzecznie, że nie potrzebuję kolejnej mamy, macocha odpowiadała uprzejmie, zapewniając mnie, że jej rolą jest „współmama”. Nie mama. Nie żona taty. Była tam raczej po to, by wspierać naszą rodzinę jako kochający współrodzic. Do dziś nie mogę sobie wyobrazić lepszego sposobu na uspokojenie mojego upartego umysłu. Kiedy mój tata i macocha pobrali się, nie tylko zyskałam w swoim życiu nową, fajną współmamę. . . Zyskałam także zupełnie nową rodzinę złożoną z dziadków, kuzynów, ciotek i wujków, którzy kochają mnie jak kogoś ze swoich. Nie wyobrażam sobie życia bez nich.
Słyszałam wiele historii o przybranych rodzicach, którzy są zdystansowani, niezaangażowani i nie inwestują w życie swojego pasierba. W przypadku mojej macochy nigdy tak nie było – zachęcała mnie do realizowania swoich marzeń. Kiedy chciałam studiować projektowanie mody, kupowała magazyny o modzie do moich podstawowych moodboardów i nawet udało jej się znaleźć manekina w kształcie sukienki w moim rozmiarze. Kiedy zmieniłem bieg i skupiłem się na pisaniu, przeczytała niezliczone historie, które nigdy nie przekroczyły pierwszego rozdziału.
Skończyło się na tym, że w swojej karierze skupiłem się na pisaniu literatury faktu, ale wątpię, czy bez jej zachęty na tych wczesnych etapach miałbym odwagę podjąć się tak „niepraktycznego” zawodu. Krzyczała, kiedy przyjęto mnie do wymarzonej uczelni, skacząc ze mną po korytarzach naszego domu. Kiedy dostałem pracę przy wzroście 247 CM, była tak podekscytowana moją osobą, że płakała. Moja macocha zawsze była jedną z moich największych cheerleaderek i nigdy nie będę w stanie jej za to wystarczająco podziękować.
Fotografia 247 CM / Brinton Parker
Moja mama
Nawet nie wspominaj o mojej mamie. Znasz Lorelai Gilmore? Gdybyś mógł połączyć ją z Panią Iniemamocną (aka Elastigirl z Iniemamocni ), dostałbyś moją mamę. Jest jedną z najciężej pracujących osób, jakie kiedykolwiek znałam, cechuje ją niezwykła niezależność, która zawstydziłaby Beyoncé, a ponad wszystko ceni swoje dzieci. Podczas gdy wiele kobiet boi się odziedziczyć cechy po matce, ja byłabym szczęśliwa, gdyby stała się bardziej podobna do mnie. Nauczyła mnie, jak kochać bez powstrzymywania się, żyć życiem, z którego jestem dumny i tworzyć relacje, które warto utrzymywać.
Przez 25 lat, które mnie wychowywała, moja mama ciężko pracowała. Codziennie w biurze czekały ją długie godziny wyczerpujących zadań i mnóstwo obowiązków, ale jakimś cudem zawsze wywoływała energetyczny uśmiech do mojego brata i mnie. W ciągu kilku miesięcy, odkąd ukończyłem szkołę i zacząłem pracować, mój i tak już duży szacunek do niej wzrósł stukrotnie — śpię osiem godzin na dobę i nadal czuję się ospały, kiedy wracam z pracy do domu! Zawsze była zdecydowana nie pozwalać, aby osobiste zmagania wpływały na jej rodzicielstwo i pomimo wszystkiego, od problemów finansowych po problemy zdrowotne, jej się to udało. Jeśli kiedykolwiek czuła się zagrożona obecnością innej matki w moim życiu, nigdy o tym nie wiedziałem!
Wygląda na to, że moja mama każdą wolną chwilę spędza na kontaktowaniu się z dziećmi poprzez zajęcia, które są dla nas ważne. Dla mojego młodszego brata oznacza to wiele nocy spędzonych na studiowaniu strategii piłkarskich, tworzeniu składów drużyn sportowych i pieczeniu wystarczającej ilości przekąsek, aby nakarmić całą drużynę kolarstwa górskiego. Kiedy nadal mieszkałam w tym domu, zwykle oznaczało to przeglądanie stosów używanych książek w zatęchłych księgarniach lub kupowanie burrito na maratony wieczorów Zaginiony . Mój brat i ja jesteśmy zupełnie różnymi ludźmi, ale mojej mamie udało się nas jednakowo docenić i nawiązać z nami kontakt.
Nie byłam najbardziej posłuszną i pełną szacunku nastolatką, ale moja mama mimo wszystko była wytrwała i kochała mnie – i jestem wdzięczna, że moje buntownicze dni się skończyły, bo teraz mogę z nią rozmawiać o wszystkim. Wypowiedziała za mnie więcej słów modlitwy, niż jest zapisanych w 10 egzemplarzach Wojna i pokój — Jestem tego pewien. Gdybyś zebrał łzy, które dla mnie wylała w chwilach złamanego serca i cierpienia, wypełniłyby one akwarium. W każdej chwili mogę zadzwonić do mamy, aby wysłuchała uważnego ucha i udzieliła mi współczującej rady, a ona nadal chętnie sięga po tajskie jedzenie i Netflixa. Nigdy nie czułbym się zawstydzony, gdybym nazwał ją moją najlepszą przyjaciółką.
Fotografia 247 CM / Brinton Parker
„Zespół”
Moja mama i macocha mogą nie wiedzieć, że stanowią zespół, ale od 19 lat tak jest. Od rozwiązywania trudnych problemów po umożliwienie mi ukończenia studiów – współpracowali pokojowo i znakomicie w sposób, którego większość rozwiedzionych rodzin nie była w stanie pojąć. Tak ciężko pracowali, aby nie dopuścić do stresu w naszych domach — na każdą „poważną” dyskusję oni (i oczywiście mój tata!) rezerwowali salę w lokalnej bibliotece, aby omówić pewne sprawy, dzięki czemu ja i mój brat mogliśmy cieszyć się czasem z przyjaciółmi, zamiast podsłuchiwać potencjalne rozmowy o finansach.
Tego rodzaju troskliwość i wspólna troska o dzieci były normą w moim dzieciństwie i jestem z tego powodu szczęśliwa. Moje dwie matki ciężko pracowały, aby być rodzicami bez żadnych dramatów, co jest niestety dość rzadkie w świecie rozwiedzionych rodzin. Moje urodziny świętowano w obecności całej trójki moich rodziców, ciesząc się swoim towarzystwem bez żadnych ostrych słów. Kiedy skończyłam zarówno szkołę średnią, jak i studia, obie mamy siedziały razem na widowni. Muszę patrzeć na widzów rozpoczynających ceremonię i widzieć, jak najważniejsze kobiety w moim życiu uśmiechają się do nich – to przywilej, którego nigdy nie zapomnę.
Patrząc wstecz na dzieciństwo pełne wspólnych przyjęć urodzinowych, spokojnych przejść między domami i otwartej komunikacji między rodzicami, nie wiem, czy moje dwie matki w ogóle zdają sobie sprawę, jak świetną robotę wykonały. Oboje nigdy nie obeszliśmy się bez ramienia, na którym można się wypłakać, dobrej rady lub pełnego miłości uścisku. Mój niezwykły zespół mam jest zwycięski i jestem nieopisanym błogosławieństwem, że mogę je nazwać moimi.
Fotografia 247CM | Brintona Parkera
