Uwaga: jeśli nie jest to oczywiste, zaraz zepsujemy całą fabułę Paradoks Cloverfielda .
Tuż po Super Bowl Netflix zaskoczył świat nagłą premierą Paradoks Cloverfielda , trzeci film z epickiej serii o potworach, która rozpoczęła się 10 lat temu. Tym razem wyruszamy w kosmos z dość liczną obsadą, kilkoma zabawnymi epizodami i złożoną historią. Chociaż film może nie być zbyt satysfakcjonujący, wyobrażam sobie, że niektórzy z tych, którzy odważyli się opowiedzieć tę historię, mogą być nieco zdezorientowani wszystkim, co się dzieje. To zamieszanie wynika głównie z faktu, że nauka jest w najlepszym razie niechlujna i niezbyt dobrze wyjaśniona. Ale do cholery, spróbuję.
Misja
Na samym początku filmu Hamilton (Gugu Mbatha-Raw) wraz z mężem Michaelem (Roger Davies) czeka na benzynę. Kiedy następuje przerwa w dostawie prądu, dowiadujemy się, że Ziemia przeżywa ogromny kryzys energetyczny i wkrótce nasza cywilizacja utknie na zawsze w całkowitej ciemności.
W tym momencie Hamilton omawia misję, do której została zrekrutowana: grupa astronautów zajmujących się inżynierią naukową próbuje zbudować wielkie działo akceleratora cząstek, które z dużym prawdopodobieństwem mogłoby służyć jako źródło nieskończonej energii. Misją załogi jest wystrzelenie i ustabilizowanie tej gigantycznej maszyny, gdy znajduje się ona w kosmosie, co najwyraźniej łatwiej powiedzieć, niż zrobić. Co się tyczy Dlaczego Lub Jak wystrzelenie dużej armaty cząsteczkowej doprowadziłoby do powstania bezdennego źródła energii na Ziemi? Nauka jest tam dość mglista.
W ten sposób rozpoczynamy montaż sekwencji napisów końcowych. Załoga strzela z armaty w kółko, próbując obliczyć dokładne obliczenia, które zapewnią jej wystarczającą stabilność. W ciągu następnych dwóch lub trzech lat nieustannie próbują i ponoszą porażkę. Zanim napisy się skończą, naszym bohaterom pozostaną już tylko trzy próby, zanim skończy im się paliwo.
Stawka
Tuż przed podjęciem przez załogę ostatniej próby wystrzelenia z tej kryzysowej armaty energetycznej niektórzy członkowie załogi włączają program informacyjny na pokładzie stacji kosmicznej Cloverfield. Jakiś szalony teoretyk spiskowy bardzo przeciwko tej całej sprawie z armatą. Według tego człowieka armata jest tak potężna, że może potencjalnie wyrwać dziurę w strukturze wszechświata. I kto wie co może się wydarzyć w takim przypadku?! Mogliśmy zobaczyć pojawienie się demonów *szturchnięcie szturchnięcie* lub potworów *szturchnięcie szturchnięcie* jako konsekwencja wykorzystania tego rodzaju mocy.
Następnie, jak się domyślacie, załodze udało się wystrzelić z armaty! I wszystko idzie do piekła. Statek ulega całkowitej destabilizacji i mnóstwo gówna się rozpada. Załoga zdaje sobie sprawę, że w jakiś sposób straciła Ziemię z oczu. Po prostu unoszą się swobodnie w przestrzeni, całkowicie zagubieni.
Konsekwencje
Zatem zasadniczo ten teoretyk spiskowy miał całkowitą rację. Działo skutecznie wyrwało dziurę w strukturze wszechświata. W rezultacie wydarzyło się mnóstwo szalonych rzeczy:
- Stacja kosmiczna (i jej załoga) – nazwijmy je Wszechświatem A – udała się do alternatywnego wymiaru. W tym wymiarze (Wszechświat B) świat jest w stanie wojny z powodu kryzysu energetycznego, a „inna” załoga i stacja kosmiczna (kopie załogi, którą spotykamy we Wszechświecie A) wylądowały awaryjnie na Ziemi bez żadnych ocalałych.
- OK, jest jeden ocalały z Wszechświata B. . . i w jakiś sposób została teleportowana na stację kosmiczną Wszechświat A. Nazywa się Jensen, ale jest pewien haczyk: Jensen udał się na stację kosmiczną Wszechświat B Zamiast Hamiltona, który udał się na stację kosmiczną Wszechświat A. We Wszechświecie B Hamilton pozostała na Ziemi ze swoją rodziną. Dowiadujemy się również, że we Wszechświecie A Hamilton przypadkowo zabiła swoje dzieci, kupując wadliwy generator prądu, który eksplodował i spowodował śmiertelny pożar domu.
- Aha, poza tym Jensen nie tylko ląduje na ziemi statku Wszechświata A. Ona pojawia się wewnątrz ściany , dokąd ma wiązkę przewodów i rur Poprzez jej ciało. Tak.
- Z jakiegoś powodu załoga Wszechświata A opiekuje się bandą robaków. Kiedy uderzają w Wszechświat B, robaki nagle się pojawiają wewnątrz członek załogi Wołkow (Aksel Hennie). W końcu umiera w wyniku przejęcia robaka i wypluwa je wszędzie.
- Prawe ramię Mundy'ego (Chris O'Dowd) zostaje wessane do statku, jakby był jakąś czarną dziurą, a statek w zasadzie jedzenie jego ramię. To ramię pojawia się później jako osobna (i w jakiś sposób czująca) kończyna, coś w rodzaju Rzeczy Rodzina Addamsów .
- Dowiadujemy się, że jeden z fizyków, Schmidt (Daniel Brühl), ze Wszechświata B jest zdrajcą. Współpracował z Niemcami, aby sabotować eksperyment. Z drugiej strony Schmidt z Universe A to wyluzowany koleś.
- Również „Shepard” (który, jak sądzę, przypomina rdzeń/kompas/duże źródło zasilania stacji kosmicznej) całkowicie zniknął. Później dowiadujemy się, dzięki świadomemu ramieniu Mundy'ego, że Shepard jest wewnątrz Ciało martwego robaka Wołkowa. Fajne, fajne, fajne.
- Z jakiegoś powodu potwór ( Pole koniczyny potwór) pojawił się we Wszechświecie A. To stworzenie sieje spustoszenie i niszczy wszystko na swojej drodze.
To prawda: wszystkie te zdarzenia wydają się non sequitur, które nie mają ze sobą nic wspólnego. Z tego, co mówią bohaterowie, wydaje się, że podróżowanie między wymiarami całkowicie spierdoliło prawa fizyki i nie ma już żadnych praw natury. Zatem w zasadzie wszystko jest dozwolone. A co z wyglądem potwora? Twoje przypuszczenia są tak samo dobre jak moje.
Wniosek
Kiedy załoga zdaje sobie sprawę, że znajduje się w innym wymiarze, zdaje sobie sprawę, że istnieje tylko jeden sposób, aby wrócić do Wszechświata A: muszą ponownie wystrzelić z armaty. Korzystając z mnóstwa bzdur, które ostatecznie wszystkich przerastają, wymyślają, jak zdobyć wystarczającą moc, aby ponownie strzelić do tej rzeczy. Dowiadujemy się, że Tam (Ziyi Zhang) to tak naprawdę Jensen we Wszechświecie A. Nigdy nie otrzymujemy wyjaśnienia, dlaczego mamy Tama we Wszechświecie A i Jensena w Wszechświecie B. A to w jakiś sposób jeszcze bardziej dezorientuje, dlaczego Hamiltona brakuje we Wszechświecie B. Ale niestety, nazwiemy to nierozstrzygniętą sprawą.
Tam zdaje sobie sprawę, że z jakiegoś powodu kondensacja w armacie powoduje jej awarię. Następnie, jak na ironię, umiera, uwięziona w pokoju pełnym wody i zamarzająca, gdy okno pęka i do środka przedostaje się chłód z głębokiego kosmosu. Nie wiem, chłopaki.
W każdym razie załoga domyśla się, co się dzieje, i zgadza się dać Jensenowi formułę, aby Wszechświat B również mógł odnieść sukces. Ale Jensen ma inny pomysł: po prostu ukradnie całą sprawę z Shepardem i sprowadzi ją z powrotem na Ziemię Wszechświata B. Tymczasem Hamilton chce zostawać w Wszechświecie B, ponieważ bardzo tęskni za swoimi dziećmi (dla przypomnienia, one wciąż żyją we Wszechświecie B). Najwyraźniej nie przejmuje się swoim mężem z Wszechświata A, który pomógł jej przejść przez żałobę i ruszyć dalej. Nie obchodzi jej też, że Wszechświat B ma już Hamiltona, który żyje i ma się dobrze. Ona jedzie zobaczyć się ze swoimi dziećmi, do cholery! Na szczęście, gdy Jensen staje się zła, Hamilton porzuca swój nierozważny plan.
Od tego momentu jest to prosta matematyka. Jensen zabija prawie wszystkich. Hamilton zabija Jensena. Hamiltonowi i Schmidtowi udaje się naprawić i wystrzelić armatę. Znajdują się z powrotem we Wszechświecie A. Działo już działa! Kryzys energetyczny został rozwiązany! Aha, i ten nieznośny potwór jest teraz ponurą rzeczywistością Wszechświata A. Kiepsko.
Hamilton i Schmidt wyruszają na Ziemię kapsułą ratunkową, nie zdając sobie sprawy, że sprowadzili potworną apokalipsę na biednych ludzi Wszechświata A. W ostatnim ujęciu w końcu dostrzegamy potwora, na którego cały czas czekaliśmy: wychyla głowę ponad chmury i mówi: „Jak się masz”? Ten za katastrofę współczesnego kina? Potem śmieje się jak Urszula, Morska Czarownica.
Żartuję. Potwór ryczy swoim potężnym rykiem i wszystko robi się czarne. Ale czy śmiech Urszuli nie byłby o wiele lepszy?
