6 niesamowitych momentów na ekranie z udziałem kolorowych ludzi, z których w tym roku byłem dumny

Jak każdy rok, 2018 miał swoje wzloty i upadki. Chociaż to, co kwalifikuje się jako „upadek”, staje się coraz bardziej przerażające i nie jest przesadą stwierdzenie, że nasz kraj znajduje się w stanie poważnego niepokoju.

Jako czarnej kobiecie nie jest łatwo obudzić się i zobaczyć druzgocące nagłówki o przestępstwach z nienawiści skierowanych przeciwko osobom wyglądającym jak ja lub o przerażających aktach przemocy wobec innych marginalizowanych grup. Nie mogę powstrzymać się od myśli: „To mogłem być ja”. Niestety, stało się to rzeczywistością, z którą ja i miliony innych ludzi muszę się mierzyć każdego dnia. Dlatego za każdym razem, gdy widzę swoją tożsamość osoby kolorowej pozytywnie przedstawianej na ekranie, czuję się więcej niż odświeżająco — mam wrażenie, że społeczeństwo powoli zaczyna się uginać pod moimi stopami. Pomimo wszystkich rozdzierających wnętrzności tragedii, które nękają świat, wciąż istnieje nadzieja na pozytywne zmiany. Wystarczy spojrzeć na niektóre z niesamowitych i różnorodnych wyników tegorocznych wyborów śródokresowych, aby zobaczyć dowód.

Na szczęście rok 2018 przyniósł również pewne wydarzenia, jeśli chodzi o widoczność reprezentacji w mediach. Poziom ekscytacji, jaki towarzyszył mi, stojąc w kolejce na premierę Czarna Pantera przerósł mnie jedynie poziom radości po obejrzeniu filmu. A kiedy zobaczyłem obsadę, w której przeważali Azjaci Szalenie bogaci Azjaci przejąć scenę komedii romantycznych w kinach, moje serce było pełne. To są te chwile, które trzymam w pamięci przez cały rok. To właśnie te chwile dały mi nadzieję na lepszy, bardziej inkluzywny świat. Ale jest tego więcej, więc czytaj dalej, aby zobaczyć, które filmy i programy z tego roku sprawiły, że byłem szczególnie dumny z bycia osobą kolorową.

Czarna Pantera

Film ten na początku tego roku postawił poprzeczkę niewiarygodnie wysoko, jeśli chodzi o reprezentację na ekranie. Ze względu na moją intersekcjonalną tożsamość jako kolorowej kobiety, miałam dwie reakcje na obejrzenie tego kinowego arcydzieła w kinach. Pierwszym było bycie świadkiem piękna czarnej kultury. Film powstał mniej więcej w czasie, gdy pewien ktoś poczynił bezceremonialne uwagi na temat krajów afrykańskich, które utrwaliły przekonanie o niższości Czarnych. Ale Czarna Pantera całkowicie odwraca scenariusz, przedstawiając Wakandę, afrykański kraj, w którym bardzo chciałbym mieszkać, jako piękną i zaawansowaną technologicznie krainę, która zachowała swoje bogactwo i równowagę, pozostając ukrytą na widoku. Huh, naród afrykański w tajemnicy ma o wiele większą przewagę pod względem zasobów i intelektu niż reszta świata, ponieważ nie jest dotknięty wpływami kolonialnymi – widzicie ironię? Wakandanie żyją i prosperują na swojej własnej ziemi, rzucając w nią odrobinę cienia „prymitywne” sposoby reszty świata, dało mi poczucie dumy z mojej kultury, jakiego, szczerze mówiąc, nigdy wcześniej nie czułem podczas oglądania filmu.

Moją drugą reakcją był czysty podziw wszystkie niesamowite kobiety w filmie . Masz Nakię (Lupita Nyong'o), oddaną aktywistkę, która nie odłoży na bok własnych celów i aspiracji tylko po to, by uspokoić swoją ukochaną (i króla), T'Challę (Chadwick Boseman). Jest Okoye (Danai Gurira), nieustraszona przywódczyni składających się wyłącznie z kobiet sił specjalnych Dora Milaje z Wakandy, która prawie wbija włócznię prosto przez miłość jej życia tylko po to, by chronić królestwo (to znaczy, PRZYJDŹ). Jest też moja ulubiona, Shuri (Letitia Wright), której intelekt nie ma sobie równych w MCU — nawet Bruce Banner i Tony Stark nie mogą się z nim równać — i który jest całkowicie przygotowany, aby ruszyć na pole bitwy, gdy zajdzie taka potrzeba. Nakreślono całe spektrum czarnej kobiecości i jest część mnie, która łączy się z każdą z tych kobiet. Nigdy nie czułam się tak szczęśliwa, że ​​jestem czarną kobietą, jak w chwili, gdy Okoye zrywa perukę podczas walki w Korei Południowej, rzuca nią w napastnika, a następnie jednym szybkim ruchem rzuca go przez balkon za pomocą wibranowej włóczni. Ikonowy.

Szalenie bogaci Azjaci

Nic więc dziwnego, że największa wyciskająca łzy komedia romantyczna tego roku, Szalenie bogaci Azjaci , pociągał mnie za serce na więcej niż jeden sposób. Nie jestem największym fanem komedii romantycznych, ale w jakiś sposób ten film zamienił mnie w wielką kałużę łez nie tylko ze względu na historię miłosną, ale także ze względu na zniuansowane przedstawienie azjatyckich mężczyzn i kobiet. Film rzuca wyzwanie przestarzałemu – i powierzchownemu – hollywoodzkiemu portretowi Azjatów jako maniacy, wieczni obcokrajowcy i inne stereotypy .

Najbardziej ucieszyło mnie to, że widziałem reakcje osób, które mają bezpośredni związek z bohaterami, tak jak ja w przypadku osób przedstawionych w filmie. Czarna Pantera , ponieważ wiem, ile to znaczy zobaczyć siebie na dużym ekranie. Na przykład, czytając relację Chrissy Teigen o jej młodej córce Lunie, ekscytuje się widokiem na ekranie kobiety wyglądającej jak jej babcia. Albo Mindy Kaling wyrażająca, jak pięknie jest widzieć historię miłosną rozgrywającą się w pozaeuropejskiej scenerii, we wspaniałym Singapurze. Filmy takie jak ten mają znaczenie, ponieważ poszerzają zakres tego, jak wygląda romans, co daje miejsce na więcej narracji i głosów, które lepiej odzwierciedlają świat. A to daje ludziom siłę do zaakceptowania tego, kim są, za czym zdecydowanie mogę się pochwalić.

Niepewny

Za każdym razem, gdy oglądam odcinek Niepewny , śmieję się do łez, myśląc: Ktoś rozumie mnie. Trzeci sezon nie jest wyjątkiem. Oznacza to poważny punkt zwrotny dla Issy (Issa Rae), kiedy postanawia cofnąć się o krok od otaczających ją osób i pracować nad odnalezieniem siebie. Jako młoda czarna kobieta na wczesnym etapie swojej kariery i rozpoczynająca własną karierę, rozumiem zmartwienia i lęki, z jakimi boryka się Issa, starając się rozwijać swój zawód, starając się jednocześnie zachować pewność siebie i miłość do siebie.

Oczywiście są to kwestie, z którymi boryka się każdy. Ale kiedy widzisz osobę, z którą możesz się utożsamić, radzącą sobie z takimi problemami, znacznie łatwiej jest postawić się w jej sytuacji i przekonać siebie, że możesz przezwyciężyć wszystko, tak jak oni. Issa i Molly (Yvonne Orji) przeszły przez poważny bałagan. Ale ostatecznie zachowują się jak silne czarne kobiety, którymi są, i właśnie do tego mnie zainspirowały.

Nappily Ever After

Proces kochania swoich naturalnych włosów to podróż, przez którą przechodzi prawie każda czarna dziewczyna. Pamiętam, że w gimnazjum nienawidziłam swoich naturalnych włosów, bo spotykałam śmieszne spojrzenia, a ludzie ciągnęli mnie za loki i śmiali się. Więc kiedy obejrzałem film Netflixa Nappily Ever After , Poczułam natychmiastową więź z główną bohaterką, Violet Jones (Sanaa Lathan). Nieustannie goni za wyobrażeniem doskonałości i niestety uważa, że ​​jej naturalne loki psują ten wizerunek. Zamiast tego trzyma się przedłużania, splotu i koszmarnych środków rozluźniających włosy, aby uzyskać wyprostowany, eurocentryczny wygląd, zgodny z typowymi standardami piękna społeczeństwa.

Ale dopiero, gdy zacznie akceptować swoje naturalne ja, odnajdzie prawdziwe szczęście i nauczy się kochać siebie. W moim przypadku przyszło to dopiero pod koniec mojej kariery w college'u i nadal muszę nad tym popracować. Nie ma nic bardziej ograniczającego i wyczerpującego niż ciągłe poczucie, że musisz ukryć część tego, kim naturalnie jesteś. To absurd, że tak wiele kolorowych kobiet ma wrażenie, że nigdy nie będą postrzegane jako piękne tylko ze względu na strukturę włosów. Ale Nappily Ever After przypomniało mi, że nie ma znaczenia, co mówią inni ludzie. Pewność siebie to piękno, a jeśli oznacza to noszenie peruki, warkoczy lub naturalnych włosów, to kochanie, noś styl, jaki chcesz, pod warunkiem, że ma to służyć twojemu własnemu szczęściu i samozadowoleniu.

Do wszystkich chłopców, których kochałam wcześniej

Byłem dość zszokowany tym, jak bardzo podobał mi się ten film, biorąc pod uwagę, że nie przepadam za komediami romantycznymi (jak wspomniałem wcześniej). Ale spróbowałam, bo chciałam wesprzeć film, w którym wystąpiła azjatycko-amerykańska aktorka. Jak zapewne wiecie z całego szumu i odbioru, Do wszystkich chłopców, których kochałam wcześniej było zwycięstwem Netflixa. Ale co więcej, było to zwycięstwo w kierunku dywersyfikacji niektórych ról, zwłaszcza głównych ról w komediach romantycznych. Lana Condor zrobiła swoje i pokazała innym młodym kolorowym kobietom, że one również są godne romansu i jeśli tak zdecydują, mogą zdobyć Petera Kavinksy'ego świata. I o to mi chodzi.

A teraz przepraszam, szukam Piotra dla mojej Lary Jean.

Patriot Act z Hasanem Minhajem

Gdy tylko zobaczyłam zapowiedź tego nowego serialu na Netfliksie, wiedziałam, że muszę go obejrzeć. Szybko mówię innym, jak ważne jest dla nich, aby próbowali zrozumieć politykę przez pryzmat czarnych kobiet, ale zdaję sobie również sprawę, że muszę zrobić to samo w przypadku innych niedostatecznie reprezentowanych grup. Dlatego doceniam Patriot Act z Hasanem Minhajem za zapewnienie mi znaczącej perspektywy, której w przeciwnym razie nie byłbym w stanie przetworzyć.

W czasach, gdy antymuzułmańska i pełna nienawiści retoryka jest tak silna i widoczna, ważne jest, aby dać ludziom takim jak Hasan Minhaj, który jest indyjskim muzułmaninem , platformę do dzielenia się swoją narracją i odzyskiwania kontroli nad swoją tożsamością. Wymaga to siły i odwagi, dlatego z dumą obserwuję, jak Minhaj edukuje widzów na temat problemów amerykańskich poprzez optykę indyjskiego muzułmanina. Tego właśnie potrzebuje ten kraj.