Zwykle uważałbym się za osobę niezwykle świadomą wrażliwości kulturowej. Niektórzy uznaliby mnie za płatek śniegu lub wojownika sprawiedliwości społecznej mającego obsesję na punkcie utrzymywania poprawności politycznej. Jednak w przypadku strojów na Halloween dla dzieci wrażliwość kulturowa poszła za daleko.
Halloween to wyjątkowe święto, które pozwala dzieciom przekształcić się w ulubione osoby, prawdziwe lub wyimaginowane. Nie powinno mieć znaczenia, czy pochodzenie etniczne dziecka idealnie pasuje do granej postaci, pod warunkiem, że jego kostium jest odpowiedni indywidualny . Całkowicie dopuszczalne jest, aby dziecko ubierało się zgodnie z postacią, a nie kulturą.
Jeśli moje szalenie białe dziecko chce się przebrać za Ocean , powinno być w porządku. Moana jest potężną, niezależną i nieustraszoną przywódczynią swojego ludu. Przebranie się za Vaianę na Halloween polega na wokalizowaniu związku z niesamowitą postacią; nie chodzi tu o próbę zawłaszczenia innej kultury.
Pilnując dzieci i nakazując im, aby ze względu na konflikt etniczny nie przebierały się za ukochaną postać, redukujemy wpływowe postacie do ich przynależności etnicznej.
Problem polega jednak na tym, że ludzie nie przebierają się za jednostki czy postacie, ale kiedy kultury sprowadza się do stereotypów na rzecz kostiumu – oczywistym przykładem jest czarna twarz. Dziewczyna może przebrać się za Sacagaweę wraz z mapą lub wyglądać jak jej moneta, ale nie powinna przebierać się za zwykłego rdzennego Amerykanina. Zamiast uhonorować konkretną osobę, sprowadza to kulturę do stereotypowych charakterystyk, homogenizując w ten sposób ogromne grupy.
Zasadniczo można – i jest to w porządku – udać się jako osoba, która pasuje do określonej grupy etnicznej lub grupy, bez reprezentowania kultury jako całości.
Pilnując dzieci i nakazując im, aby ze względu na konflikt etniczny nie przebierały się za ukochaną postać, redukujemy wpływowe postacie do ich przynależności etnicznej. Instead of seeing Ocean for her indywidualny accomplishments, she is being viewed solely as a young Polynesian woman. Yes, Ocean was based on real mythology, but as soon as the story became Disney-fied, a character was born, making it easy to represent her specifically without dressing up as all Polynesian women.
Jedną z korzyści płynących z coraz lepszego reprezentowania różnych kultur przez Hollywood jest to, że coraz bardziej normalne staje się to, że dzieci widzą różne grupy etniczne. Normalność po części pomaga tworzyć tolerancję i pozwala dzieciom zaakceptować fakt, że ludzie różniący się od nich zasługują na równość.
Fakt, że grupa białych dzieciaków (i dzieci wszystkich innych grup etnicznych spoza Polinezji) widzi postać taką jak Moana i chce się za nią przebrać, nie oznacza, że należy się ich z tego powodu wstydzić. Bo w ostatecznym rozrachunku doceniają i adorują osobę należącą do innej kultury i uważam, że nie tylko należy na to pozwolić, ale też to celebrować.
