W naszym domu pan Dinger i pani Ringer to dynamiczny duet i moim zdaniem para mocy 2020 roku. To nasi timerzy. Ich dźwięki, dzwonki i kuranty można usłyszeć w całym naszym domu każdego dnia, sygnalizując, że zbliża się czas. Zaprezentowane mi przez doktora Harveya Karpa w jego książce Najszczęśliwszy maluch w okolicy , przestoje zmieniły nasze rodzicielstwo.
Dr Karp opisuje przerwy jako przeciwieństwo przerw i sugeruje wykorzystanie ich do wychowywania szczęśliwych, cierpliwych i współpracujących dzieci. Minutnik (nadano urocze, przyjazne dziecku imię, stąd Pan Dinger i Pani Ringer) jest ustawiony i przez pełny, z góry określony czas rodzic bawi się lub siedzi z dzieckiem. Żadnych zakłóceń. Żadnych telefonów komórkowych. Brak telewizora. Po prostu pełna, niepodzielna uwaga. Kiedy licznik czasu się wyłączy, czynność się kończy, a rodzic może zostawić dziecko i zająć się wszystkim, co ma do zrobienia. Możesz rozpocząć naukę w dowolnym wieku. Zwykle nigdy nie ustawiamy timera na dłużej niż 30 minut i nigdy na mniej niż pięć minut. Spędzanie czasu w ciągu dnia naprawdę pomogło naszym rodzicom i zapobiegło napadom złości, które w przeciwnym razie powstałyby z powodu braku uwagi. Oprócz braku napadów złości nasza rodzina zakochała się w time-inach z kilku powodów.
Rozbijają dzień.
Cały dzień z niemowlętami i małymi dziećmi może wydawać się niekończącym się odcinkiem monotonnej rutyny, podczas której musisz wymyślić, jak zapewnić im rozrywkę. Dni mogą się ciągnąć, a rodzice wściekle zastanawiają się, co dalej. Często może to prowadzić do tego, że rodzice poddają się i zamieniają spędzanie czasu z dzieckiem przed telewizorem na dłużej, niż by chcieli.
Jednakże w przypadku opóźnień dr Karp nazywa je „kawałkami wielkości kęsa”. Przerywają dzień, by zaspokoić dziecięcy apetyt na Mamę i Tatusia. Lubię zapisywać nasz harmonogram na następny dzień poprzedniego wieczoru, a kiedy to robię, planuję te przerwy. Harmonogram można modyfikować w miarę upływu dnia. Na przykład, jeśli jestem w trakcie pracy nad czymś i zauważam, że mój syn staje się kapryśny, zrobię sobie krótką przerwę na 10 minut, aby zagwizdać. Zwykle jest z tego zadowolony i mogę wrócić do swojej pracy. Uczy go to także cierpliwości. Mama i tata nie mogą być przy nim 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu, więc mówimy: „Kiedy usłyszysz pana Dingera, mama przyjdzie się z tobą pobawić”. Czekaj, czekaj, czekaj. Wydaje się, że rozumie i może zabawiać się trochę dłużej. Skończę wycierać blaty. Wygraj/Wygraj.
Poświęcają uwagę naszemu dziecku.
W rozproszonym cyfrowo świecie skupienie uwagi może być trudne. Jesteśmy bombardowani e-mailami, powiadomieniami z mediów społecznościowych, powiadomieniami o nowościach, SMS-ami i połączeniami telefonicznymi. Ponieważ coraz więcej rodziców pracuje obecnie w domu, łatwo jest poświęcić dzieciom tylko połowę naszej uwagi. Badania to wykazały mimo że coraz więcej kobiet rozpoczyna pracę, opiekują się one swoimi dziećmi bardziej niż rodzice w latach sześćdziesiątych . Jednak chociaż rodzice są fizycznie obecni bardziej niż kiedykolwiek, nie są tak emocjonalnie związani ze swoimi dziećmi. Badania wykazały, że szkodzi to wzrostowi i rozwojowi naszych dzieci.
Jednak w przypadku time-in zasady są jasne: żadnych telefonów, żadnej technologii, żadnego telewizora przez określony czas. Jest to łatwe, gdy rodzice wiedzą, że mają określony limit czasu. Nie rozmyślam nad listą rzeczy do zrobienia, gdy wiem, że za 10-20 minut będę mógł zająć się obowiązkami i pracą. Poza tym zdecydowanie lepiej bawię się z dzieckiem, gdy cała moja uwaga jest skupiona na nim. Prawdę mówiąc, od czasu do czasu zdarzało mi się nawet dodawać więcej minut do naszego czasu gry.
Następnie, gdy skończy się czas, możesz ogłosić dziecku, że będziesz w pobliżu, jeśli będzie cię potrzebować, ale teraz będziesz wykonywać pracę „mamusiu lub tatusiu”. Bądź stanowczy, jeśli Twoje dziecko od razu marudzi lub marudzi, domagając się Twojej uwagi. Dr Karp sugeruje nawiązywanie kontaktu z szacunkiem, mówiąc w języku malucha, zniżając się do wzrostu dziecka i dopasowując się do jego poziomu emocji. „Charlie, Charlie szalony, szalony, szalony. Mamusia nie będzie grać. Ale mamusia skończ grać. Mamo, pracuj, pracuj, pracuj teraz. Zagraj później. Znajdź zabawkę, która odwróci jego uwagę, a następnie kontynuuj swoją pracę, od czasu do czasu wskakując na chwilę, jeśli to, co robisz, będzie trwać dłużej niż pół godziny. Czasami jedyne, czego potrzebuje Twoje dziecko, to pięciominutowe wejście.
Poprzez zabawę i kreatywność wspierają rozwój naszego dziecka.
W swojej książce dr Karp z przejęciem stwierdza, że w dzieciństwie zabawa jest ważniejsza niż nauka. Zdaniem dr Karpa, gdy rodzic bawi się ze swoim dzieckiem, „pobudza jego zmysły, rozwija umiejętności interpersonalne, buduje jego pewność siebie, uczy go o świecie i tak dalej”. Dodatki pomagają w grze.
Doktor Karp mówi dalej, że istnieją trzy rodzaje zabaw: zabawa na świeżym powietrzu, zabawa kreatywna i czytanie. Patrząc wstecz na swój harmonogram, staram się zaplanować czas na jedno z każdego dnia. Rano wspólnie czytamy książkę i oglądamy Story Time z naszej lokalnej biblioteki. Rano idziemy pobiegać, a po południu znowu wychodzimy na spacer, wycieczkę na basen lub do parku albo siedzimy na zewnątrz i zwiedzamy. Kreatywna zabawa może obejmować wszystko — od budowania z klocków lub ścigania się samochodzikami po tworzenie stacji wodnej lub zabawę farbą.
Limit czasu nie oznacza, że muszę być zaangażowany przez cały czas, gdy mój syn uczestniczy w tych przedstawieniach. Oznacza to, że na jakiś czas odkładam na bok wszelkie rozrywki i bezpośrednio wchodzę w interakcję z tym, co on robi. Kiedy czas dobiegnie końca, mogę sprawdzić telefon lub udać się gdzieś w pobliżu, aby zająć się czymś innym, od czasu do czasu wpadając, aby zrobić przerwy o 5–10 minut krótsze. Dodatkowo sam ten czas pozwala Twojemu dziecku nauczyć się samodzielnej zabawy, co jest ważną umiejętnością dla maluchów.
Dają nam rodzicom więcej czasu dla siebie.
Badania to pokazują rodzice potrzebują chwili samotności w ciągu dnia, aby być szczęśliwsi , zwłaszcza mamy. Psychologowie twierdzą Czas spędzony w samotności pomaga zrestartować nasz mózg , poprawia koncentrację, poprawia relacje, pomaga w rozwiązywaniu problemów i daje przestrzeń do samopoznania.
Limity czasu pomagają mi to wszystko osiągnąć i powstrzymują mnie od poczucia winy, że nie spędzam wystarczająco dużo czasu z synem. Po tym, jak poświęcam mojemu synowi od 10 do 30 minut niepodzielnego czasu w ciągu dnia, nie czuję się źle, gdy po skończonym czasie położę się na kanapie, aby przeczytać książkę, sprawdzić media społecznościowe lub pracować nad blogiem na komputerze.
Potrzebuję tego czasu dla siebie, żeby być szczęśliwszym rodzicem. Zaangażowanie i interakcja z małym dzieckiem przez cały dzień jest wyczerpująca emocjonalnie i, szczerze mówiąc, może być nudna. To w porządku, że rodzice tak się czują. Rodzice, podobnie jak dzieci, potrzebują czasu, aby pobyć sami. Dzięki time-inom zarówno mój syn, jak i ja, rozdzielimy tę upragnioną przestrzeń.
Sprawiają, że gospodarstwo domowe jest szczęśliwsze.
Podsumowując, przerwy w czasie poprawiły wiele aspektów naszego życia. Dzięki nim dzień nie będzie się przeciągał, wymagają naszej pełnej uwagi i oderwania się od cyfrowych rozrywek, odżywiają i wspierają zabawę oraz zapewniają „czas dla siebie” przytłoczonym, wyczerpanym rodzicom. Co najważniejsze, zajęcia typu time-in zapewnią Twoim dzieciom miłość i opiekę, której potrzebują, a jednocześnie pozwolą Ci zadbać o siebie i nie czuć przy tym poczucia winy.
