Poznaliśmy się, jak sądzę, w najpiękniejszą letnią noc w historii i wkrótce potem zaczęliśmy się spotykać. Tylko dla zabawy, pomyśleliśmy, bez uczuć. Dopóki nie wszedł do baru na happy hour po pracy i uświadomiłam sobie, że go kocham. Dopóki nie powiedział „kocham cię”, kiedy tego samego wieczoru podrzucił mnie do samochodu.
Pomyślałam, że następną szczerą rzeczą, którą napiszę, będzie kartka świąteczna dla najcudowniejszego mężczyzny na świecie. Człowiek, który uczynił mnie lepszą osobą; mężczyzna, z którym chciałam rozpocząć życie; mężczyzna, który sprawił, że na nowo uwierzyłam w miłość i że jestem jej godna.
Ale zamiast tego piszę list z rozstaniem, którego nigdy nie chciałam pisać.
Drogi Przystojniaku,
Nie jestem pewien, co powiedzieć poza tym, że jestem rozbity wewnętrznie. Złamany. Smutny. Wstaję każdego ranka i idę być tą złą laską, w której się zakochałeś, bo muszę, ale kiedy w nocy kładę głowę i myślę, że nigdy więcej nie poczuję twoich ramion przyciągających mnie do siebie, przepełnia mnie smutek. Strasznie za tobą tęsknię. Bardziej niż kiedykolwiek za kimkolwiek tęskniłem. Czasami śpię w twojej koszulce. Innym razem wyciągam twoją piżamę z szuflady i kładę ją obok poduszki. Nadal pachną tobą i wiem, że pewnego dnia nie będą. Ten dzień będzie jak utrata ciebie na nowo. Każdej nocy, zanim zamknę oczy, szepczę: „Kocham cię, przystojniaku”. Wróć do mnie. Nie jestem pewien dlaczego. Ale wiem, że pewnego dnia to też się skończy, niemal mimowolnie, tak jak przestałam liczyć Twoje dni w pracy i poza nią. To się po prostu wydarzyło.
Najtrudniejszą częścią są wszystkie wspomnienia, wglądy w codzienne życie, których chciałem z tobą. Gotowałem obiad, a ty opowiadałeś mi o swoim dniu i napełniałeś mój kieliszek wina; przytulanie się na kanapie i oglądanie bardzo kiepskiej telewizji; uwielbiałem sposób, w jaki bawiłeś się z psem, nawet jeśli tego nie chciałeś; patrzeć, jak zakładasz piżamę; leżenie w łóżku; sposób, w jaki mnie całowałeś, kiedy się ze mną kochałeś – jakbym był dla ciebie wszystkim.
Przez jakiś czas myślałam, że to rozstanie dotyczy nas. Teraz wiem, że tu nie chodzi o nas. Wiem, że powiedziałeś te słowa, ale nie wierzyłem w to. Jestem kobietą, z którą mężczyźni nie zostają, nie trzymają, bo jestem kapryśna, trudna i wymagająca. Wiem, że moje przeszłe doświadczenia uniemożliwiały mi przetworzenie tego, co próbowałeś mi powiedzieć, dlatego dziękuję Ci za cierpliwość i wytrwałość. I chociaż wiem, że musisz teraz załatwić kilka spraw, nie sprawia mi to mniej smutku z tego powodu.
Ponieważ w tym momencie nie mam nic do stracenia, będę po prostu szczery. Chciałem, żebyś był tym jedynym. Po prostu kochałeś mnie tak doskonale, że myślałem, że żyję we śnie. Byłeś słodki. Przemyślany. I bardziej romantyczny, niż zdawałeś sobie sprawę, że jesteś. 18 miesięcy później wciąż zapierałeś mi dech w piersiach. Byłeś wart zmiany mojego życia, a Twoja miłość zainspirowała mnie do bycia najlepszym sobą. Znowu sprawiłeś, że moje życie stało się zabawą. Znowu mnie rozśmieszyłeś. Myślę, że prawie cię zirytowałem tymi wszystkimi komplementami, ale wszystkie były prawdziwe. Nigdy nie chciałem przestać się w tobie zakochiwać. Chciałem doświadczyć wszystkiego, co życie dało mi z tobą. Pragnąłem was wszystkich, każdego dnia, przez resztę mojego życia.
Nadal wierzę w pojęcie prawdziwej miłości. Część mnie nadal wierzy, że jesteś mój. Ale część mnie zawsze myślała, że nie czułbyś się na tyle komfortowo, aby zaryzykować i być ze mną. Oznaczałoby to stworzenie nowego życia pełnego nowych nawyków i oczekiwań. A kiedy już wiesz, jak poruszać się w swoim życiu na dobre i na złe, czy warto zaczynać od nowa? Czy warto wybrać się w nieznane? Mogło być lepiej, to prawda, ale mogło też być gorzej. Wiem tylko, że zrobiłabym wszystko, co w mojej mocy, aby uczynić nasze życie szczęśliwym – ale wątpię, żeby to było dużo. Z nami było to takie proste.
Zawsze ci mówiłem, że gdybyś mnie kochał, byłbyś tutaj. I ja w to wierzę. Jeśli naprawdę mnie kochasz i kochasz życie, które moglibyśmy razem prowadzić – takie, które zawsze myślałem, że będzie pełne zabawy, przygód, jedzenia, wspaniałego seksu, podróży i, oczywiście, głębokiej miłości i wzajemnego uznania – wtedy wiem, że ponownie znajdziesz drogę do mojego życia.
Tak więc, chociaż większość tego listu o rozstaniu jest z mojej strony po prostu samolubna, oto mój czas, aby być bezinteresownym. Wiem, że postawienie przede mną swojej rodziny było prawdopodobnie naprawdę trudne i dzięki temu kocham cię jeszcze bardziej. Ja wiem; obłąkany. Przede wszystkim chcę, żebyś pojawił się u moich drzwi i powiedział, że to ja. Ale tak naprawdę chcę, żebyś mogła położyć się w nocy i wiedzieć, że podjęłaś właściwą dla siebie decyzję. Twoje szczęście jest dla mnie ważne.
Proszę, zadzwoń do mnie, kiedy już się zbierzesz. Być może poznałem kogoś nowego i niesamowitego, z kim nie chcę się rozstawać. Być może jestem singlem. Kto wie, może nawet wyjdę ponownie za mąż. To szansa, którą wykorzystujesz, gdy pozwalasz komuś odejść.
Ale i tak zadzwoń do mnie. Zawsze odbiorę.
Kochaj zawsze,
Światło słoneczne
