Obejrzałem „Opowieść wigilijną” ponad 50 razy, a zmagania Ralphiego nadal wprawiają mnie w nastrój

Gdybym dostawał dolara za każdym razem, gdy obejrzę „Opowieść wigilijną”, byłbym prawdopodobnie bogatszy co najmniej o 50 dolarów. (Nie ma się z czego śmiać, jak na dzieciaka takiego jak Ralphie dorastającego w latach 40.). Po raz pierwszy obejrzałem klasyk z 1983 roku, gdy miałem około 4 lata i od tego czasu co roku z rodziną oglądam go w kółko.

Co więcej, zwykle oznacza to, że idę spać w Wigilię Bożego Narodzenia, mając w głowie wersy w rodzaju „Wystrzel sobie oko” i „Nie zapomnij wypić Ovaltine”, co sprawia, że ​​w bożonarodzeniowy poranek czuję się naprawdę świątecznie. Choć niektóre wersety są zabawne, „Opowieść bożonarodzeniowa” przetrwała próbę czasu z wielu innych powodów.

Film opowiada historię chłopca o imieniu Ralphie Parker (Peter Billingsley), który nie chce od życia niczego więcej niż wiatrówkę Red Ryder. Ralphie, który przed przerwą zimową zmaga się z trudami bycia uczniem szkoły podstawowej, nie przestaje marzyć o wiatrówce. W okresie między świątecznymi zakupami a niezręcznymi rodzinnymi obiadami daje nawet rodzicom kilka wskazówek – a dokładniej 28 – że ma nadzieję zobaczyć Czerwonego Rydera pod choinką. Ostatecznie film opowiada o znaczeniu rodziny i cieszeniu się wzajemnym towarzystwem podczas wakacji.

Od absurdalnej obsady bohaterów — w tym Randy'ego (Ian Petrella), Flicka (Scott Schwartz), Schwartza (R.D. Robb) i Scuta (Zack Ward) — po wewnętrzne monologi Ralphiego i jego niecierpliwość nadejścia Bożego Narodzenia – jest w tym filmie wiele rzeczy, które sprawiają, że co roku oglądam go w kółko. Niezależnie od tego, czy widziałeś ten film 100 razy, czy nadal znajduje się on na Twojej liście „Do obejrzenia”, czytaj dalej, aby zobaczyć najlepsze i najbardziej nostalgiczne momenty z „Opowieści świątecznej”.

Przyjaciele Ralphiego odważyli się, biedny film, by polizać zamarznięty słup

Pamiętasz, kiedy byłeś dzieckiem i twoi przyjaciele wyzywali cię do robienia głupich rzeczy. . . i wtedy to zrobiłeś, bez zadawania pytań? Dokładnie to samo przydarza się biednemu Flickowi, gdy w środku zimy przykleja mu się język do zamarzniętego słupa. Nie pomaga to, że wszyscy jego przyjaciele zostawiają go na zimnie na zewnątrz („Zadzwonił dzwonek!”), Ale hej, gdyby cała straż pożarna przyjechała, żeby stopić ci język od słupa, to całkiem fajna historia do opowiedzenia.

Rodzice Ralphiego starają się, aby Święta Bożego Narodzenia były idealne, ale w rzeczywistości je znacznie pogarszają

Większość rodzin ma nadzieję na spokojny okres świąteczny i Parkerowie nie są wyjątkiem. Niestety, są one w zasadzie doskonałym przykładem wszystkich nieoczekiwanych rzeczy, które mogą pójść nie tak podczas wakacji. Oprócz tego, że Ralphie po przekleństwach musi wkładać do ust kostkę mydła, jego rodzice spędzają także sporo czasu na kłótniach o seksowną lampę na nogę.

Na domiar złego, słabo wyszkolone stado psów sąsiadów pożera ich domowy świąteczny obiad, zmuszając je do wyjścia na kolację w Boże Narodzenie. Nie są to dokładnie takie wakacje, jakich oczekiwali, ale z pewnością pozostawią niezapomniane wspomnienia.

Nadaktywna wyobraźnia Ralphiego

W filmie nigdy oficjalnie nie podano wieku Ralphiego, ale sądząc po wskazówkach kontekstowych, wydaje się, że chodzi do szkoły podstawowej, co wyjaśnia, dlaczego ma tak bujną wyobraźnię. Film fantastycznie przekłada wyimaginowane scenariusze w jego głowie na chwile, z którymi możemy się utożsamić.

For example, when Ralphie is afraid he's failing his class, he imagines his mother and his teacher — dressed as a jester and a witch, respectively — making fun of him. But when he imagines getting the Red Ryder BB gun for Christmas, he sees himself as a cowboy from the Old West, saving his family from a band of burglars. He sees what he wants, even if it's far from reality, but that's exactly what makes him so relatable to kids watching the film for the first time.

Prezent od ciotki Ralphiego, Clary

Większość z nas prawdopodobnie miała przynajmniej jednego krewnego lub przyjaciela, który nie mógł się zdecydować, co nam kupić na Boże Narodzenie, więc ostatecznie dał nam prezent pełen dobrych intencji, ale ostatecznie błędny. Dla Ralphiego jest to ciocia Clara, która jest przekonana, że ​​jest 4-letnią dziewczynką i daje mu ręcznie robione różowe śpioszki w kształcie króliczka. Chociaż osobiście bardzo by mi się to podobało jako dziecko, Ralphie nie wygląda na zbyt zachwyconego. (Uwaga spoiler: jego rodzice kupili mu także karabin Red Ryder, na który miał nadzieję – i zgodnie z oczekiwaniami prawie wystrzelił mu oko.)

Ralphie po raz pierwszy przeklina przed swoim tatą

Pomagając tacie zmienić oponę podczas rodzinnej wycieczki, Ralphie zaskakuje całą rodzinę, mówiąc: „Kurwa”. Właściwie tego nie słyszymy, ponieważ jest to film familijny, więc słowo to zostaje ocenzurowane na „krówka”. Mimo to wyraz twarzy pana Parkera mówi wszystko. Ta scena ostatecznie prowadzi do ukarania więcej niż kilku osób (patrz: Ralphie wkłada mydło do ust) i stanowi uzupełnienie klasycznej fabuły filmu.

Ralphie rozprawia się ze swoim szkolnym tyranem

Scut Farkus to szkolny tyran, który nieustannie dokucza Ralphiemu i jego przyjaciołom. Kiedy Ralphie w końcu ma dość, rzuca się na Farkusa i powala go, wyładowując całą swoją frustrację w postaci kilku ciosów w rękawiczce. Kiedy mama Ralphiego przyłapuje go na gorącym uczynku, łata go i kryje po powrocie taty do domu.

Ogólnie rzecz biorąc, Ralphie i jego rodzina ucieleśniają ducha Bożego Narodzenia

W sumie, choć nie tego się spodziewali, bohaterowie „Opowieści wigilijnej” mimo wszystko mają naprawdę udane wakacje. Co roku nieźle się śmieję, oglądając ten film, ale to fabuła – opowieść o rodzinie, dzieciństwie i świątecznej atmosferze, bez względu na to, co przyniesie życie – sprawia, że ​​jest to mój ulubiony film.