Uwaga: straszne spoilery Smętarz dla zwierząt dalej!
Stephena Kinga Smętarz dla zwierząt powrócił na duży ekran, a wznowienie przerażającej historii z 2019 r. – którą King pierwotnie opublikował w 1983 r., a także doczekał się adaptacji filmowej z 1989 r. – wprowadza kilka dużych aktualizacji materiału źródłowego. Jednak w przeważającej części jest to wierne powtórzenie głównej historii, łącznie z mrożącym krew w żyłach włączeniem starożytnego stworzenia znanego jako Wendigo.
Jeśli znasz książkę Kinga lub nowy horror, to wiesz, że fabuła opowiada historię rodziny Creedów przeprowadzającej się z Bostonu do dużego gospodarstwa wiejskiego na rozległym, 50-akrowym kawałku ziemi w małym miasteczku Ludlow. Niestety na ich terenie znajduje się przeklęty „smętarz dla zwierząt”, w którym dzieciaki z Ludlow odprawiają przerażające rytuały pochówku swoich zmarłych zwierząt (noszą maski zwierząt, uderzają w bęben i mnóstwo innych rzeczy, które sprawią, że nigdy nie będziesz chciał się rozmnażać).
Jako patriarcha Creedów, Louis (Jason Clarke) otrzymuje zadanie pochowania ukochanego kota swojej córki Ellie, Churcha, po tym, jak zostaje potrącony przez przyczepę traktora tuż za podjazdem. Jego sąsiad Jud (John Lithgow), od zawsze mieszkający w Ludlow, zabiera go na stronę i przedstawia fragment niesamowitej historii nowej posiadłości Creedów: jeśli wejdziesz do lasu za schroniskiem dla zwierząt i pochowasz martwego zwierzaka na określonej działce, zwierzę powróci. (Będzie to wyjątkowo popieprzona, wściekła i wredna wersja twojego zwierzaka, o czym Jud wygodnie zaniedbuje powiedzenie Louisowi.)
Co zatem napędza mroczną magię tej krainy? Według Juda, rdzenni Amerykanie zajmowali tę ziemię, ale ostatecznie uciekli, uciekając przed piekielną obecnością Wendigo. W obu Smętarz dla zwierząt i w Dziewczyna, która kochała Toma Gordona King przedstawia pierwotnego demona jako swego rodzaju antagonistę i wyjaśnia, że nawiedzał on plemię Algonquian, a także Micmaców i innych. Jest także odpowiedzialny za przeklinanie krainy, która teraz przywraca rzeczy z martwych.
Początki Wendigo
Wendigo wywodzi się z legend ludy mówiące po Algonquin : Ojibwe, Saulteaux, Cree, Naskapi i Innu. Czasami jest przedstawiany w legendach jako wysokie, zgarbione stworzenie przypominające łosia lub jelenia z ogromnymi rogami, stojące na dwóch nogach. Czasami jego ciało ulega rozkładowi, odsłaniając kości i wnętrzności, a innym razem jest postrzegane jako bardziej rozmyty, czarny cień. Mówi się również, że pojawia się jako potwór o cechach humanoidalnych lub po prostu jako duch, który opętał prawdziwego człowieka i zmusza go do podobnie złego, potwornego zachowania.
Mityczne stworzenie pożerało ludzi i zwierzęta i pochodziło z północno-wschodnich lasów Ameryki Północnej, rozciągających się od Stanów Zjednoczonych po Kanadę. Wendigo jest historycznie kojarzone z cechami i motywami takimi jak morderstwo, wszechogarniająca chciwość, kanibalizm i niszczenie środowiska.
Co Wendigo ma wspólnego z kliniką dla zwierząt?
Jak głosi legenda, Wendigo zamieszkiwali północny wschód aż do Kanady i byli w stanie dowodzić każdą żywą istotą w swojej domenie (lub przynajmniej mieć na nią silny wpływ). W opowieściach Kinga stworzenie ostatecznie napotkało cmentarzysko Micmac w Maine, które ostatecznie stało się częścią miasta Ludlow.
W Smętarz dla zwierząt , wyjaśniono, że Wendigo przeklęli cmentarzysko Micmac, na którym ostatecznie żyją wyznawcy wiary, upewniając się, że każde zwłoki pochowane tam w ziemi ożyją w ciągu jednego dnia jako mordercza, zła skorupa ich dawnego ja. (A czasami stawali się kanibalami.) Nic dziwnego, że plemię Micmac opuściło Ludlow.
Cmentarz pełen nekromantycznej mocy jest w stanie ożywić zwierzęta takie jak byki, koty (Kościół RIP!) i psy. Jud wspomina, że pochowano tam jego psa z dzieciństwa, Biffera (który był „piekielnie węszący”), ale wrócił znacznie wredniejszy i bardziej agresywny niż wcześniej, co doprowadziło do tego, że ojciec go uśpił (ponownie). W powieści Kinga żołnierz imieniem Timmy Baterman zostaje pochowany na cmentarzu Micmac przez swojego pogrążonego w żałobie ojca i wraca opętany przez Wendigo. Jud i inni mieszkańcy miasta błagają ojca Timmy'ego, aby zabił jego ożywionego syna, co ostatecznie robi, zanim odebrał sobie życie.
W the 2019 remake, the Wendigo isn't featured as prominently as in the book. It's mentioned briefly by Jud during a chat with Louis as they page through a book about Native American legends around their part of Maine, I can be heard roaring in the woods as they take Church's body to the burial ground. It roars again when Louis carries his daughter's dead body there, too, I he stares through the woods I seems to glimpse a shadow of the creature. It never fully appears onscreen in the flesh, though.
Wendigo w innych fragmentach popkultury
Wendigo jest dobrze znaną legendą, dlatego budzi strach u pisarzy i artystów na całym świecie. Na przykład demon pojawia się w komiksach Marvela napisanych przez Steve'a Engleharta (narysowanych przez artystę Herba Trimpe) i jest postrzegany jako pokręcony skutek klątwy ciążącej na kanibalach. To idzie nawet łeb w łeb z Hulkiem Niesamowity Hulk
Na ekranie stworzenia oparte na legendzie Wendigo pojawiały się w filmach takich jak Ciemna była noc I Wygłodniały . Seriale telewizyjne o charakterze nadprzyrodzonym również wykorzystały swoją niesławę, np Grimma , Oczarowany , I Nadprzyrodzony . Warto zauważyć, że postać Willa Grahama widzi to w wielu snach w telewizyjnej adaptacji Hannibala , gdzie Wendigo symbolizuje kanibalizm tytułowego bohatera serialu.
