Od nazywania siebie „delulu” po mówienie, że masz „urojenia”, słowo urojenia stało się znaczącą częścią kulturowego slangu. Ale nie jestem pewien, czy tak powinno być. Ponieważ te terminy są tak swobodnie rozpowszechniane w mediach społecznościowych, wydaje się, że prawdziwe znaczenie urojeń zostało utracone.
Urojenia lub utrwalone przekonania o czymś, co jest nieprawdziwe, mogą być objawem kilku schorzeń psychicznych. A użycie tego wyrażenia bezceremonialnie może nieumyślnie utrwalić negatywne stereotypy na temat zdrowia psychicznego. Jak więc słowo urojeniowe w ogóle weszło do leksykonu głównego nurtu i co powinieneś zamiast niego mówić?
Eksperci przedstawieni w tym artykule:
Leona Garbera LMHC jest psychoterapeutką mieszkającą w Nowym Jorku.
Emilia Green , PsyD, jest psychologiem mieszkającym w Waszyngtonie.
Stephanie w piątek Doktor, jest licencjonowanym psychologiem klinicznym w Nowym Jorku, New Jersey, Connecticut, Georgia i Florydzie.
Co to jest złudzenie?
DSM-V definiuje urojenie jako ugruntowane, niezmienne, fałszywe przekonanie, którego nie można zmienić w świetle sprzecznych dowodów. „Klinicznie osoba cierpiąca na urojenia ma [przynajmniej] jedno z tych fałszywych, niezmiennych przekonań” – mówi Emily Green, psychoterapeutka, psycholog mieszkająca w Waszyngtonie. Poza tym urojenia są zwykle powiązane z zaburzeniami psychotycznymi, takimi jak schizofrenia lub ciężka choroba afektywna dwubiegunowa.
„Urojenia to przekonania na temat siebie, innych i świata, które zwykle są skrajne i utrzymywane głównie po to, by poradzić sobie z trudną rzeczywistością i wynikającymi z niej uczuciami” – wyjaśnia psychoterapeuta Leon Garber. Mogą zapewnić nadzieję, znaczenie, pocieszenie, jasność i poczucie własnej wartości, gdy dana osoba nie może znaleźć innego sposobu na uzyskanie dostępu do tych stanów, a osoby doświadczające urojeń mogą być bardzo odporne na zmiany – dodaje. „Urojenia znacząco wpływają na życie jednostki wyjątkowo negatywne sposoby , wpływając na relacje i reputację” – mówi. „Wydaje się, że żadna ilość faktycznych dowodów ich nie zmienia, a jednostka w wyniku intensywnego strachu przed ich utratą szuka dalszych powodów, aby je utrzymać”.
„Urojenia mogą być również bardzo zróżnicowane, od tego, co nazywamy urojeniami «dziwacznymi» (wiara w rzeczy niemożliwe, na przykład zdolność kontrolowania umysłów innych ludzi) po urojenia «niedziwaczne», czyli rzeczy, które mogą faktycznie wystąpić w rzeczywistości, ale nie są prawdziwe, jak na przykład wiara w to, że jesteś prezydentem” – mówi dr Green. Garber zauważa, że istnieją również urojenia o prześladowaniu – fałszywe przekonania, że inni spiskują, aby cię skrzywdzić – a także urojenia wielkości, gdy ktoś wierzy, że jest ważniejszy, niż jest w rzeczywistości.
Należy zauważyć, że brak wglądu jest nieodłącznym elementem urojeń. Jeśli dana osoba potrafi przyznać, że przekonanie jest głupie lub mało prawdopodobne, nie jest to złudzenie.
Dlaczego urojenia są problematyczne?
Urojenia mogą stać się problematyczne, gdy zakłócają zdolność danej osoby do wczuwania się w punkt widzenia innych, zmieniają sceptycyzm w poważną nieufność do świata i/lub izolują osobę od szerszej społeczności. Niektóre urojenia mogą być stosunkowo nieszkodliwe, ale prawdziwy wpływ odzwierciedla się w tym, jak bardzo wpływają one na funkcjonalność (np. brak pracy, ponieważ wierzysz, że jesteś prezydentem) lub niebezpieczne zachowanie (próba wspięcia się na płot Białego Domu).
„Chociaż niektórzy ludzie mogą żywić utrwalone, fałszywe przekonania, które nie wpływają w znaczący sposób na ich życie, kiedy myślimy o klinicznym obrazie urojeń, prawdopodobnie mamy na myśli osobę, której sztywne przywiązanie do tego fałszywego przekonania utrudnia jej funkcjonowanie i relacje z innymi. Może wywoływać szkodliwe zachowania i może towarzyszyć innym niestabilności nastroju, dezorientacji i pobudzeniu, zwłaszcza gdy kwestionowane są urojenia” – wyjaśnia Garber.
Jednocześnie psycholog kliniczna Stephanie Freitag twierdzi, że paranoja jest zazwyczaj synonimem urojeń. Na przykład, gdy ludzie wykazują urojenia paranoidalne, mogą myśleć, że inni chcą ich bezpośrednio skrzywdzić w jakiś sposób, nawet jeśli nie ma to takiego zamiaru. Niewinne wydarzenie, takie jak spacerujący w pobliżu nieznajomy, może zostać zinterpretowane jako niebezpieczne. „Istnieje również bardzo interesująca koncepcja urojeń erotomanicznych, w przypadku której dana osoba nabiera przekonania, że zakochała się w niej inna osoba, co często dotyczy sławnej osoby” – mówi. Doprowadziło to nawet do zachowań przestępczych, takich jak prześladowanie.
Podsumowując, istnieje szeroki wachlarz sposobów manifestowania się urojeniowych myśli i zachowań oraz tego, jak bardzo mogą być problematyczne. Niezależnie od tego, leczenie może być trudne. „Urojenia mogą być trudne do leczenia dla terapeuty, jeśli prowadzą do utraty zaangażowania lub braku zaufania do relacji terapeutycznej” – mówi dr Freitag.
Dlaczego więc slang „urojeniowy” zyskuje na popularności?
Mierzenie się z urojeniami stało się terminem pejoratywnym, podobnym do sposobu, w jaki ludzie mówią, że mają „OCD”, gdy są skrupulatni, lub „dwubiegunowi”, gdy mają zły nastrój – w obu przypadkach jest to problematyczne użycie tego terminu. „Terminy psychologiczne są często adoptowane do popularnego leksykonu, ponieważ chcemy nadać sens doświadczeniom życiowym, które wydają się niewygodne i nie zawsze możemy je zwerbalizować” – mówi Freitag. „Slang pozwala nam czuć się mniej samotnymi w trudnych sytuacjach”.
Według dr Greena rozprzestrzenianie się terminów „pop psychologii” nadmiernie upraszcza i często niedokładnie oddaje znaczenie pierwotnego terminu, a także wynika z chęci ludzi do opisywania zachowań językiem, który jeszcze nie istnieje. Jeśli chodzi o „delulu”, wydaje się ono oddawać zachowanie lub przekonania osoby, która decyduje się postrzegać świat w sposób korzystny dla niej.
Szybko zauważa również, że odniesienia do popkultury nie spełniają klinicznego standardu „urojeń”; przekonania te są prawie wyłącznie niedziwaczne i bardziej sprzyjają logice. „Osoba prawdopodobnie jest w stanie przyznać, że to przekonanie może nie być prawdziwe, ale mimo wszystko wiara w nią przynosi korzyści” – mówi. Warto również zauważyć: Rzeczywiste zaburzenia urojeniowe mają tylko wpływ 0,05% do 0,1% dorosłych , zatem ze statystycznego punktu widzenia jest wysoce nieprawdopodobne, aby każdy, kto nazywa siebie „delulu” w mediach społecznościowych, w rzeczywistości miał urojenia.
Problem z mówieniem, że masz urojenia – kiedy tak nie jest
Zachowanie „delulu” może mieć pewne elementy podobne do klinicznej definicji tego stanu, ale ostatecznie implikacje są zupełnie inne i nie można ich łączyć. Doktor Green twierdzi, że slang jest problematyczny, ponieważ podważa powagę i złożoność choroby. „Kiedy jest stosowane klinicznie, ma charakter opisowy. Nazywanie kogoś „delulu” często nie jest neutralnym deskryptorem jego zachowania lub prezentacji, ale raczej oceną lub oceną negatywną” – zauważa.
Lekceważąc pewne doświadczenia, moglibyśmy również spróbować zmniejszyć nasz własny dysonans poznawczy lub dyskomfort, ale zwykle jest to po prostu bandaż, zauważa Freitag. „Moim zdaniem [slang] ogólnie odzwierciedla słabą wiedzę na temat zdrowia psychicznego w połączeniu z dyskomfortem związanym z siedzeniem pod wpływem pełnego zakresu emocji, szczególnie tych, które nie są zbyt przyjemne”.
Mimo to ma sens, że termin ten zyskuje na popularności; We współczesnym świecie jesteśmy nieustannie bombardowani i przytłoczeni informacjami i bodźcami, przez co trudno nam poczuć się uziemionym. Być może koncepcja urojeń obejmuje zbiorowe poczucie braku przywiązania do otaczającego nas świata – naszych ciał, naszych społeczności, naszej przyszłości – w czasach, gdy w życiu codziennym jest tak dużo niepewności, mówi Freitag.
Ostatecznie „bycie delulu” nie ma nic wspólnego z klinicznymi urojeniami, co wcale nie jest zabawne. Oczywiście to normalne, że każdy czasami czuje się nieswojo i próbuje rozjaśnić sytuację. Ważne jest jednak, aby uważać na używanie terminów, które mogą utrwalić dalsze piętno i spowodować większe zamieszanie co do tego, czym są te rzeczywiste warunki psychologiczne – a czym nie są.
Sara Radin jest pisarz i publicysta mieszkający w Filadelfii. Jej artykuły na temat trendów internetowych, stylu, kultury młodzieżowej, zdrowia psychicznego, kultury dobrego samopoczucia i tożsamości zostały opublikowane przez The New York Times, Glamour, Self, Teen Vogue, Refinery29, Allure, PS i wiele innych.
