To uniwersalna prawda, że dzieci zawsze lepiej zachowują się w towarzystwie innych osób niż ich rodzice. Czytałem na ten temat artykuły autorstwa dziecięcych psychologów behawioralnych i widziałem to na własne oczy. W chwili, gdy nasza niania przechodziła przez drzwi, mój dzieciak – w środku napadu złości – prostuwał plecy, wycierał łzy i biegał, żeby upewnić się, że jej łóżko jest pościelone. A nauczycielka mojego przedszkolaka zawsze wygląda na zdezorientowaną, gdy pytam, czy moja córka odmówiła zjedzenia lunchu lub leżenia spokojnie na łóżeczku podczas drzemki.
Nietrudno więc sobie wyobrazić, jak te tygodnie izolacji – kiedy jedynymi dorosłymi autorytetami, z którymi moje dzieci mają kontakt, są kochani rodzice – traktują nas.
W rzeczywistości, jedno z najczęściej używanych wyrażeń w naszym domu brzmiało: „DLACZEGO NIKT MNIE NIE SŁUCHA?!?!”.
To uniwersalna prawda, że dzieci zawsze lepiej zachowują się w towarzystwie innych osób niż ich rodzice.
Jednak dopiero ósma nieudana drzemka z rzędu doznała olśnienia. Wcześniej stosowałam szeroki wachlarz strategii, aby zmusić dwójkę moich dzieci do przestrzegania popołudniowej drzemki – coś, co moja 3-latka bez wątpienia podejmowała pod opieką naszej niani i coś, co moja 5-latka nadal robiła w szkole. Przekonywałbym ich, wyjaśniając długoterminowe korzyści płynące ze snu. Przekupiłbym ich obietnicami wieczoru filmowego lub deseru. Błagałbym ich z resztką godności, jaką jeszcze posiadałem. Być może w najmniej skutecznej próbie straciłbym panowanie nad sobą i nakrzyczał na nich, co spowodowało, że wszyscy byli w kałuży łez i nie mogli spać.
Ale potem przypomniałam sobie te błogie dni, kiedy wysyłałam dziecko do szkoły, i naprawdę się wściekłam, że posłuszne dzieci tak łatwo przychodziły do nauczycieli.
Wtedy wypaliłem: „Jeśli nie położysz się spokojnie w łóżku, aż skończy się drzemka, zadzwonię do pani Pritchitt*”.
Córce szczęka opadła. Jej plecy zesztywniały. 'Co?' – powiedziała cicho.
— Zgadza się. Pani Pritchitt powiedziała mi, że w szkole każde dziecko musi leżeć cały czas w swoim łóżeczku i że jej uczniowie powinni przestrzegać tych samych zasad w domu. Mam tu numer jej telefonu i kazała mi do niej zadzwonić, jeśli nie posłuchasz.
Chyba nigdy nie widziałam, żeby moje dziecko tak szybko wślizgnęło się pod kołdrę. Nawet moja najmłodsza córka, zdezorientowana i zaskoczona, poszła w jej ślady i odwróciła się do mnie plecami, skulona pod prześcieradłem.
To zadziałało! Nie mogłem w to uwierzyć.
Podzieliłam się historią sukcesu z mężem i przysięgaliśmy, że będziemy odpowiedzialnie korzystać z tej nowo odkrytej mocy. Nie chcieliśmy przesadzić, bojąc się, że to złagodzi skutki, więc groźby telefonów od nauczycieli rezerwowaliśmy na szczególne okoliczności, np. wtedy, gdy dzieci nie chciały ruszyć w stronę domu na naszym popołudniowym spacerze, a ja musiałam wracać na spotkanie. Albo kiedy moja najmłodsza córka rozplątała swoją szóstą rolkę papieru toaletowego w ciągu dwóch dni. (W jej przypadku grożę, że zadzwonię do naszej niani.)
Przysięgaliśmy, że będziemy odpowiedzialnie korzystać z tej nowo odkrytej mocy. Nie chcieliśmy przesadzić, bojąc się, że to złagodzi skutki, dlatego groźby wzywania nauczycieli zastrzeżyliśmy na szczególne okoliczności.
Czasami nawet rzucamy pod autobus tę nie zasługującą na nią nauczycielkę, twierdząc, że to ona ustala zasady, i po prostu je egzekwujemy: „Chcę, żebyś też mógł naklejać naklejki na ścianę, ale pani Pritchitt powiedziała, że nie możemy!”
Kiedyś mój najstarszy blef sprawdził. Następnie przystąpiłem do wybierania numeru mojego iPhone'a, przykładałem go do ucha i odbywałem trzyminutową jednostronną rozmowę: „Witam, pani Pritchitt. . . . Tak, to znowu ja. . . . Tak, ona nie słucha. . . . Ja wiem! Myślałam też, że jest lepszym słuchaczem! . . . Tym razem? Cóż, ona odmawia…
W tym momencie moje dziecko patrzyło na mnie tymi rozpaczliwie szeroko otwartymi oczami, jakby po cichu zgadzając się na jakiekolwiek warunki, jeśli tylko przestanę obrzucać ją nauczycielką.
Nie wiem, jak długo ta sztuczka będzie trwać i nie wiem, czy terapeuci dziecięcy pokręciliby głowami z rozczarowania tą nieprawdziwą taktyką, ale w tej chwili nie obchodzi mnie to. To działa, a ja jestem zdesperowanym rodzicem pozbawionym autorytetu. Jeśli uważasz, że potrafisz to zrobić lepiej, przyjdź. Och, czekaj, nie możesz.
* Zmieniłem imię nauczycielki, żeby nie dowiedziała się o moim kłamstwie. Widzieć? Nawet ja boję się nauczycieli.
