Nie poprawiaj mnie, gdy nazywam moją przyrodnią siostrę moją siostrą

Wychowywanie się w oddzielnych gospodarstwach domowych przez dwie różne mamy zapewniło mojej siostrze i mnie dwa zupełnie różne światy: zawiłe sieci rodzinne i tradycje, których żadna z nas nigdy w pełni się nie pozna. Jednakże ze strony taty dzielimy się wszystkimi doświadczeniami od jej narodzin jako pełnokrwiste siostry i zostaliśmy wychowani, aby traktować się nawzajem w ten sposób niezależnie od tego, dzielimy się tylko 50 procentami naszego DNA . Czasami ludzie, którzy rozumieją moje drzewo genealogiczne, będą próbowali mnie poprawić, dodając słowo „połowa” do tytułu mojej siostry, gdy zorientują się, że pominąłem je w nieskończoność. I póki są technicznie rację, w rzeczywistości nie mogli się bardziej mylić.

Kiedy dorastając, pytano mnie, czy mam rodzeństwo, z dumą przechwalałam się, że jestem jedynakiem ze strony mamy i starszą siostrą ze strony taty. Często określałem to jako posiadanie „tego, co najlepsze z obu światów”, ponieważ mogłem cieszyć się zaletami bycia jedynakiem (tj. brakiem dzielenia się zabawkami i pokojem). I czerpać korzyści z bycia starszą siostrą (co według mnie można podsumować czterema słowami: laleczka z prawdziwego życia). Wciąż pamiętam, jak z niecierpliwością czekałem na jej przybycie, podczas gdy brzuch mojej macochy rósł i mdlała na myśl o uroczych rzeczach, które robiła, gdy była małym dzieckiem. Chętnie trzymałam ją za rękę przez cały okres jej podstawówki, gimnazjum i liceum i stworzyłam dla nas siostrzaną więź, która doskonale odzwierciedla najlepszą przyjaźń. „Połowa” w ogóle nie opisuje naszego wpływu na życie innych, więc ilekroć ktoś próbuje mnie poprawić, dodając to do tytułu, mam ochotę mu to powiedzieć.

1. Znam ją przez całe życie.

Od odwiedzenia jej po raz pierwszy w szpitalu po obserwowanie, jak przechodzi przez scenę po ukończeniu szkoły średniej, przez całe jej życie byłam prominentną członkinią najbliższego kręgu mojej siostry (a ona była jednym z nich w moim). Być może nie dorastaliśmy w tym samym domu co dzieci, ale byłem przy niej – opiekowałem się nią, śmiałem się z nią i pocieszałem ją – odkąd wzięła pierwszy oddech i kochała każdą minutę. Chociaż nie wychowywaliśmy się blisko siebie, moja siostra wiedziała, że ​​w każdej chwili może na mnie liczyć w każdej sytuacji i nadal to robi.

2. Dzielimy rodzinę na te same sposoby.

Choć niektórzy mogą postrzegać nas jedynie jako osoby dzielące wspólnego ojca, nie widzą zawiłej sieci członków rodziny, których dzielimy w ten sam sposób. Dorastaliśmy śmiejąc się i bawiąc z tymi samymi kuzynami, zasypialiśmy na kanapach tych samych wujków i zajadaliśmy się tymi samymi kolumbijskimi potrawami przyrządzanymi z miłością w kuchni naszej abueli. Chociaż być może nie dorastaliśmy, świętując razem wszystkie święta, te, które spędzaliśmy wspólnie, spędzaliśmy w towarzystwie tej samej dalszej rodziny i przyjaciół. I jest rzeczą oczywistą, że miłość, którą darzymy siebie nawzajem, jest wzmacniana przez miłość, którą darzymy innych.

3. Znam ją lepiej niż (prawdopodobnie) ktokolwiek inny.

Mając ośmioletnią przewagę nad moją siostrą, moim obowiązkiem i przyjemnością było opiekowanie się nią, gdy byliśmy dziećmi, i upewnianie się, że przez cały czas była bezpieczna, szczęśliwa i pełna. Przejmując za nią odpowiedzialność, po prostu opiekując się nią, nauczyłam się wszystkiego, co czyniło moją siostrę wyjątkową. Dowiedziałam się o jej miłości do wanilii wszystko I utter disgust at chocolate from serving her dessert after dinner. I learned her favorite Disney princesses after helping her pick out her clothes for the day, I I heard her speak her first English word when she excitedly squealed 'butterfly!' one day in our room at our dad's home. I was one of the first people to know her I be lucky enough to love her.

4. Moje serce zostało złamane i martwiłem się o nią, kiedy przechodziła trudne chwile.

Jako starsza siostra nie chcę niczego więcej, jak tylko otoczyć moją młodszą siostrę tarczą ochronną i chronić ją przed cierpieniem, bólem serca i udręką, które towarzyszą dorastaniu. Nieuchronnie nie mogę powstrzymać jej przed przeżyciem bolesnych wydarzeń życiowych, zwłaszcza tych, których doświadczyła w okresie dorastania i nastoletniości, i wciąż łamie mi serce za każdym razem, gdy pozwala mi wyznać swój ból. Jej sukcesy wypełniają moje serce, a jej straty łamią mi serce, co dowodzi, że jeśli chodzi o jej miejsce w moim sercu, to ona zajmuje całość – a nie tylko połowę.

5. Wspieram jej marzenia.

Moja siostra jest obecnie na drugim semestrze studiów na pierwszym roku studiów, co oznacza, że ​​zaczyna układać sobie plan na życie i zastanawiać się, jak najlepiej wykorzystać swoją pasję do sztuki, aby rozpocząć karierę swoich marzeń. Sama przeszłam te same etapy zaledwie osiem lat temu i zgłosiłam się na ochotnika jako osoba wspierająca moją siostrę w jej odkrywaniu siebie. Możliwość podlewania jej nasion inspiracji i obserwowania, jak rosną dzięki jej sztuce i pasjom, przyniosła mi tylko radość. Inspiruje mnie i sprawia, że ​​jestem jej fanką numer jeden na całe życie.

6. Słucham jej bez oceniania i służę radą.

Jako ludzie podatni na popełnianie błędów, dobrze jest mieć kogoś, kto wysłucha naszych sekretów i pomoże nam poruszać się po nich bez osądzania i prześladowań. Moja rola jako starszej siostry polega właśnie na tym. Chociaż żałuję, że nie mogę chronić mojej młodszej siostry i uczyć jej wszystkich lekcji życia, mówiąc jej, zamiast patrzeć, jak sama się ich uczy, rzeczywistość jest taka, że ​​nadal będzie podejmować ryzyko i musi wiedzieć, że zawsze będzie miała kogoś przy swoim kącie, kto ją złapie, jeśli upadnie. Jeśli moja siostra wie, że może do mnie zadzwonić o każdej porze i opowiedzieć mi wszystko o swoim życiu bez obawy, że na nią nakrzyczę lub ją porzucę, to moją rolę jako jej siostry zostało spełnione.

7. Nic w naszej miłości nie jest połową.

Od początku jej życia aż do dnia dzisiejszego zarażałam się moją młodszą siostrą, poznawałam ją, opiekowałam się nią i kochałam ją całym sercem. Mając 18 i 26 lat, nadal rozkoszuję się jej brzuchem, śmiejąc się i podziwiam jej rosnące talenty twórcze. Jest moją powierniczką, najlepszą przyjaciółką, moją prawdziwą laleczką Nadal i wszystko, o co mogłabym prosić siostrę. Możemy mieć wspólne tylko 50 procent naszego DNA, ale uwierzcie mi, gdy mówię, że w naszej siostrzanej miłości nie ma nic „połowego”. Dopóki żyję, zawsze będę dbał o to, żeby była dobrze odżywiona, pomagał jej w zmaganiach, wspierał jej marzenia i nigdy, kiedykolwiek poprawiam się, gdy nazywam ją moją siostrą.