W dniu, w którym mama powiedziała mi, że będę mieć siostrę, wydawało mi się, że spełniło się niemożliwe marzenie. Kiedy byłem młody, błagałem i błagałem o to, ale odpowiedź zawsze brzmiała: nie. W końcu przestałam prosić, ale nigdy nie przestałam pragnąć. Miałem 8 lat, kiedy moja mama zdecydowała się adoptować 5-letnią dziewczynkę z Rosji i wreszcie miałem to, czego chciałem najbardziej.
My mom told my best friend's mom about her plans, which were meant to be kept secret for the time being. But the next morning, my second-grade class was buzzing with excitement and everyone knew. So, she went ahead and had my teacher talk to my whole class about adoption .
Moi dziadkowie przyjechali do mnie, a mama wyjechała na 10 dni do Rosji. Zrobiliśmy tabliczki „witaj w domu” i spotkaliśmy ją na lotnisku. Nigdy nie zapomnę, jakie to uczucie, gdy zobaczyłam moją matkę, za którą tak bardzo tęskniłam, schodzącą z rampy, trzymając za rękę śpiącą małą dziewczynkę o krótkich brązowych włosach.
Alesya miała kilka dni po swoich piątych urodzinach i nie mówiła ani słowa po angielsku. Nauczyliśmy się trochę rosyjskiego i mieliśmy w domu kilka rosyjskich książek, ale wydawało się, że ona natychmiast wsiąknęła w ten język i zaczęła mówić zupełnie jak ja – żywym, dziewczęcym i bardzo elokwentnym głosem. Jej bystry, mały umysł zdawał się cieszyć, że nagle została zanurzona w świecie języków i interakcji, tak odmiennym od jej świata wcześniej.
Wiedziałam oczywiście, że moja mama nie urodziła Alesi, ale od początku dawała mi do zrozumienia, że ta dziewczyna jest pod każdym względem w stu procentach moją siostrą. Kiedy dorastaliśmy, zauważyłem, że ludzie, którzy nas spotykali, często upierali się, że „nie jesteśmy siostrami” lub próbowali nazwać nas przyrodnimi siostrami lub przyrodnimi siostrami, ponieważ nie byliśmy tej samej rasy. To, co ludzie powinni wiedzieć o adopcji, to fakt, że jest to po prostu kolejny sposób, w jaki dziecko może dołączyć do rodziny. To moja siostra, co do tego nie ma wątpliwości, i nie muszę nazywać jej moją „adoptowaną siostrą”, tak jak ktoś inny nie powinien nazywać swojego rodzeństwa „bratem z krwi”.
Eliza Cinelli
Ale to nie znaczy, że nie ma wyjątkowych doświadczeń. Bycie adoptowanym to jedna z najważniejszych rzeczy, która kształtuje jej historię i to, kim jest. Moja siostra ma traumatyczną przeszłość. Przez pierwsze trzy lata jej życia biologiczna matka dotkliwie ją maltretowała, pozostawiając po sobie blizny po oparzeniach, które wciąż widzimy. Została także poważnie zaniedbywana, pozostawiona sama na całe dnie w jednoosobowym motelu, podczas gdy sąsiedzi desperacko próbowali wepchnąć pod drzwi kawałki jedzenia. Trauma, której doświadczyła, jest dla mnie niewyobrażalna i choć jako małe dziecko nie pamiętała jej ani o niej nie wiedziała, nadal miała ona wpływ na niektóre jej przekonania i zachowania.
Problemy, z którymi borykała się moja rodzina w dzieciństwie, takie jak trudności z nawiązaniem więzi przez mamę i siostrę czy ciągłe kradzieże mojej siostry, tak bardzo różniły się od problemów, z którymi borykali się moi przyjaciele z typowych rodzin nuklearnych, że trudno było mi zwrócić się do nich o wsparcie. Czasami czułem się odizolowany lub zawstydzony z powodu tych rzeczy.
Czasami, kiedy wracam myślami do problemów, z którymi borykaliśmy się z siostrą, gdy dorastaliśmy, zdaję sobie sprawę, że nie patrzyłem na wszystko jej oczami. Nigdy nie doświadczyłam uczucia bycia niechcianą lub desperacko pragnącą zaspokojenia moich podstawowych potrzeb, ani nie zdawałam sobie sprawy, jak taka przeszłość drastycznie zmieni perspektywę danej osoby i jej reakcję na różne sytuacje. Dzięki mojej relacji z siostrą widziałam, jak trauma wpływa na całe życie człowieka, ale mam też okazję zobaczyć, ile człowiek może pokonać – i to jest niesamowite.
Jedną z największych różnic między mną, biologicznym dzieckiem, a moją siostrą, adoptowaną, było to, jak definiowaliśmy siebie w świecie. Dorastając, dobrze znałem swoje dziedzictwo i czułem się bezpieczny w tym, kim jestem i skąd pochodzę. Z drugiej strony Alesya miała trudności z ukształtowaniem swojej tożsamości bez bezpośredniego związku z jej pochodzeniem. Nie tylko nie była pewna, skąd pochodzi, ale także trudno było jej przewidzieć, jaka będzie jej przyszłość. Będąc nastolatką i wczesną dorosłością, wiele szukała i poznawała swoje dziedzictwo.
Dziś Alesyę i mnie łączy bliska więź, chociaż nie widujemy się często. Nadal łączy nas szczególna więź, którą łączą tylko siostry. Nasze osobowości są bardzo podobne i jest w nas coś, co zawsze jest zsynchronizowane. Kiedy rozmawiamy lub spotykamy się, uwielbiam przebywać w towarzystwie kogoś, kto naprawdę mnie rozumie.
Dorastanie z adoptowaną siostrą nauczyło mnie, że moja zdolność kochania drugiej osoby całym sercem nie ogranicza się do tych, którzy mieszczą się pod pewnym parasolem. Dorastałam ramię w ramię z osobą, która urodziła się w zupełnie innym miejscu, w zupełnie innych okolicznościach, ale byliśmy i zawsze będziemy zjednoczeni.
