Po rozwodzie z ojcem mojej córki nie byłam nawet pewna, czy chcę ponownie zacząć się spotykać. Część mnie miała ochotę rzucić ręcznik i zaakceptować życie singla na zawsze. Byłam przerażona jako samotna mama nadwcześnie rozwiniętego 2-latka i czułam ogromną presję, by umawiać się z właściwymi facetami – bo w końcu nie byłam już tylko ja. Każdy, kogo spotkałem, także musiał być godny mojej córki.
Na początku, po zakończeniu prawie dwudziestoletniego związku, przypadkowo się spotykałem. Nigdy nie przedstawiłem żadnego z tych mężczyzn mojej córce, bo szczerze mówiąc, nie zasługiwali na to, by ją poznać. Moja mała dziewczynka jest dla mnie wszystkim i nie było mowy, żebym wprowadził do jej życia kogoś, z kim nie wiązałbym przyszłości. A na dodatek nie byłam nawet pewna, czy chcę ponownie otworzyć swoje serce w ten sposób. Więc kiedy była ze mną, wszystko skupiało się na niej. Wykorzystałem czas, kiedy była z tatą, na bycie z przyjaciółmi i wypróbowanie sceny randkowej.
Po kilku miesiącach razem przedstawiłam mu moją córkę – i było to dla mnie wygodne i właściwe.
Ale po około roku przypadkowych, jednorazowych randek i rozwijania swoich mięśni do flirtu, moi przyjaciele błagali mnie, żebym spróbował randek online. Gdyby nie coś innego, chcieli mi pomóc odzyskać pewność siebie. Całkowicie straciłam przytomność po rozwodzie i poczułam mdłości na myśl o rozpoczęciu wszystkiego od nowa jako samotna mama po trzydziestce. Ale i tak się zarejestrowałem, a potem poznałem Jasona — od razu nawiązaliśmy kontakt, a dzięki niemu wszystko było takie proste. I był wszystkim, czego można chcieć od partnera. W tym momencie mój były mąż i ja byliśmy rozwiedzeni i mieszkaliśmy osobno przez kilka lat, a moja córka miała 4 lata, więc przyzwyczaiła się do separacji rodziców. Dodatkowym błogosławieństwem było to, że Jason potrafił stawić czoła ciosom, jakie wiążą się z byłym mężem i wspólną opieką nad dzieckiem. Zawsze okazywał zainteresowanie, gdy opowiadałam o mojej córce. I choć jeszcze jej nie poznał, stanowiła organiczną część naszych codziennych rozmów.
Po naszej pierwszej randce żadne z nas nie chciało się umawiać z nikim innym. Nie wiem, czy wierzę w miłość od pierwszego wejrzenia, ale oboje wiedzieliśmy dość wcześnie, że to będzie coś wielkiego. I tak po kilku miesiącach razem przedstawiłam mu moją córkę – i było to dla mnie wygodne i właściwe.
Chciałem, żeby wiedziała, że to nie my kontra ona; nie chodziło tylko o to, że Jason i ja pobraliśmy się. To był początek łączenia rodziny.
Kiedy miała 6 lat, zaręczyliśmy się i powiedzieliśmy jej o tym razem wieczorem po zdarzeniu. Wiedzieli o tym tylko nasi rodzice i dla nas obojga było ważne, aby była na bieżąco, zanim sprawa stała się znana publicznie. To był moment, który oboje chcieliśmy z nią podzielić. Patrzyłem, jak jej uśmiech rozciąga się od ucha do ucha, a ona pęka w szwach z podniecenia (choć myślę, że mogło to mieć związek ze świadomością, że dwa psy Jasona wkrótce będą z nami mieszkać). Od samego początku włączyliśmy ją w proces ślubny, zabierając ją do butików sukien ślubnych i robiąc zakupy, aby sama mogła wybrać suknię i dodatki. Pomogła mi wybrać suknię ślubną i przyjechała na wszystkie przymiarki. Nawet poprowadziła mnie do ołtarza.
Jej zaangażowanie było dla nas obojga bardzo ważne. Sama będąc skutkiem rozwodu, wiem z pierwszej ręki, jak trudno jest znaleźć się w sytuacji, której się nie wybrało i nad którą nie ma się kontroli. Chciałem więc, żeby wiedziała, że to nie my kontra ona; nie chodziło tylko o to, że Jason i ja pobraliśmy się. To był początek łączenia rodziny. Moja córka i ja byliśmy „my”, zanim się pojawił, i nigdy nie chciałam, żeby czuła się porzucona. Tak więc, czyniąc ją częścią wszystkiego i podkreślając, że jesteśmy teraz w tym wszyscy razem, wiem, że poczuła się zaangażowana i, co ważniejsze, kochana.
Po ślubach została wezwana, aby do nas dołączyć, podczas gdy rabin żartował z nią, zmuszając ją do recytowania własnej wersji, jakby obiecała, że będzie utrzymywać swój pokój w czystości. Nie była outsiderem, obserwująca, jak jej mama poślubia kogoś, kto nie był jej tatą. Była tam, w samym środku wydarzeń, i obserwowała, jak poświęcamy się nie tylko sobie nawzajem, ale także niej i naszej rodzinie.
Rozwód i ponowne małżeństwo nie przebiegają bez problemów, ale ani razu moja córka nie okazała zaniepokojenia ani nie wyraziła negatywnych myśli na temat mojego ponownego wyjścia za mąż. Była przepełniona radością i myślę, że stało się tak dlatego, że nadaliśmy ton, włączając ją od początku do naszych planów. A najlepsza część? Wszyscy żyliśmy długo i szczęśliwie. . . łącznie z jej młodszą siostrą, która przybyła kilka lat później.
