Janet Gomez jest pisarką z Los Angeles.
Niedawno zapytano mnie: „Dlaczego chcesz, aby Twoja córka uczyła się hiszpańskiego?” Byłem całkowicie oszołomiony i, szczerze mówiąc, urażony. Nie wiedziałem, co odpowiedzieć.
Mój mąż i ja jesteśmy przyzwyczajeni do komplementów, gdy wyjaśniamy, że przede wszystkim uczymy naszą córkę, Juliannę, mówić po hiszpańsku, mimo że oboje biegle władamy językiem angielskim. Nie tylko chcemy, aby miała głęboki związek ze swoją kulturą, ale także chcemy podkreślić siłę, jaką daje znajomość języka hiszpańskiego i co to znaczy być Latynoską w dzisiejszym kraju. Pytanie wprawiło mnie w pętlę. Nigdy wcześniej nie byłem przesłuchiwany ani nie musiałem nikomu tego wyjaśniać.
Dla mnie i mojej rodziny hiszpański to nie tylko język. To sztuka, która jest w nas głęboko zakorzeniona. To niezliczona ilość piosenek, które natychmiast przywołują wspomnienia, które lubię, od reggaeton po rock w języku hiszpańskim — chcę, żeby moja córka słuchała tych piosenek i miała z nimi więź. Przyniosło mi mój własny zestaw wewnętrzne dowcipy, które nie mają żadnego sensu, jeśli zostaną przetłumaczone na angielski i spraw, żebym poczuła szczególną więź z tymi, którzy mnie rozumieją i śmieją się razem ze mną. Dzięki temu mogłem komunikować się z ludźmi, nawet w miejscach odległych od domu. Hiszpański to miejsce, do którego zawsze mogę wrócić i poczuć się jak w domu. Chcę, żeby moja córka miała to samo uczucie.
Pamiętam, jak jeździłem z rodziną na wycieczki do domu moich dziadków w Ensenada w Meksyku. Nadal jest to miejsce, do którego rodzina się wybiera, gdy potrzebujemy resetu. Wycieczka do Bufadory (tzw drugi co do wielkości morski otwór na świecie ), jedzenie wspaniałego (i taniego!) jedzenia i tworzenie niezapomnianych wspomnień z rodziną to rzeczy, których nie chcę odbierać mojej córce. Mogłaby robić to wszystko nawet nie mówiąc po hiszpańsku, ale to nie byłoby to samo. Zbliżyła się do moich dziadków, ponieważ rozumie język, którym mówią. Zaszczepiono jej poczucie wielkiej dumy z naszej głośnej i kolorowej kultury, ucząc się, że nie należy się jej wstydzić, ale ją celebruje. Częścią przyjęcia tej kultury jest płynne mówienie po hiszpańsku.
Być może najważniejszym powodem, dla którego chcemy nauczyć naszą córkę wartości dwujęzyczności, jest to, że może ona otworzyć możliwości nie tylko zawodowe, ale także emocjonalne, pozwalając jej na codzienny kontakt z innymi ludźmi.
Stany Zjednoczone są domem dla 40 milionów osób mówiących po hiszpańsku . Właśnie w moim mieście Los Angeles, prawie połowa populacji jest pochodzenia latynoskiego . Julianna spotka Latynosów i Latynosów i chcę, żeby mogła rozmawiać z nimi w bardziej osobisty sposób.
Kiedy miałem 15 lat, odbyłem staż w sklepie obuwniczym. Wszedł hiszpańskojęzyczny klient i potrzebował pomocy przy zakupie pary butów. Nawiązałem kontakt z klientem w języku hiszpańskim, a on ostatecznie kupił towary o wartości ponad 800 dolarów. Tego wieczoru wyszedłem ze sklepu zdumiony tym, co udało mi się zrobić tylko dlatego, że mogłem porozumieć się z tą osobą w jej ojczystym języku. Wkrótce potem zaproponowano mi pracę na pełny etat, więc można powiedzieć, że znajomość języka otworzyła mi możliwości, których być może nie miałem. Dzięki temu mogłem też komuś pomóc.
Zrobię wszystko, co w mojej mocy, aby nauczyć moje dzieci, skąd pochodzi ich kultura i język, a zaczynam od nauczenia mojej córki, jak mówić i rozumieć nasz język ojczysty. Będzie jutrzejszym przywódcą, lekarzem, nauczycielem, kimkolwiek zechce. Znajomość języka jest konieczna nie tylko po to, aby wyróżnić się na konkurencyjnym rynku pracy, ale także po to, aby poszerzać swoje horyzonty, poznawać innych takich jak ona, którzy mówią po hiszpańsku, i podróżować do krajów, w których przede wszystkim mówi się tym językiem.
Być może pytanie, które powinniśmy zadać, nie brzmi dlaczego, ale dlaczego nie uczyć nasze dzieci hiszpańskiego?
