Kiedy ludzie myślą o bliźniakach, mogą sobie wyobrazić stereotypowe rodzeństwo, które wygląda identycznie, ubiera się identycznie, a nawet jest tej samej płci. Następną rzeczą, która często przychodzi na myśl, jest zacięta rywalizacja rodzeństwa. I choć inne stereotypy nie zawsze są prawdziwe, jako bliźniaczka mogę zaświadczyć, że rywalizacja zazwyczaj tak jest – nawet jeśli bliźniak nie jest tej samej płci. Ale więź, która zacieśnia się wraz z rywalizacją między rodzeństwem, jest jeszcze bardziej zaciekła.
Widzisz, mam brata bliźniaka i zaczęliśmy się kłócić w łonie matki. W naszej rodzinie wciąż powtarza się żart, że mój brat ma kłopoty, bo udusiłam go w macicy. Nawet zaraz po urodzeniu walczyliśmy i rywalizowaliśmy. Moja mama ma stare pamiętniki z czasów, gdy byliśmy niemowlętami i małymi dziećmi, w których pisała: „Angela po prostu bije biednego Deno” albo „Ta dwójka na pewno się kłóci!”. Jako matka jestem teraz pewna, że wszystkie te kłótnie doprowadziły moją matkę do całkowitego szaleństwa. A gdy dorastaliśmy, było tylko gorzej.
Jako dzieci traktowaliśmy wszystko jako konkurencję. Codziennie pędziliśmy chodnikiem, a nasi starsi bracia dawali znać, kiedy mamy zacząć. Graliśmy na podwórku intensywne rundy gier planszowych i wszelkich innych sportów, jakie tylko można sobie wyobrazić. Lista była długa: kto pierwszy mógłby nauczyć się jeździć na rowerze? Kto huśtał się najwyżej na huśtawce? Kto mógłby zarobić 100 procent na teście ortograficznym? Kiedy dorastaliśmy, było coraz gorzej. . . ale na różne sposoby. Cała ta kwestia związana z płcią zaczęła mieć wpływ na naszą konkurencję. Mój brat zaczął flirtować z moimi przyjaciółmi, a ja z jego. Gardził tym; czasami wydawało mi się, że naprawdę miał ochotę mnie po prostu wyrzucić z domu.
Ale na szczęście coś dzieje się z bliźniakami, gdy w końcu dorastają i rozstają się. Tęsknią za sobą. Kiedy mój brat i ja poszliśmy do osobnych uczelni, zrobiliśmy coś, o czym nigdy nie marzyliśmy, że zrobimy — odwiedziliśmy się. Po latach waśni i narzekań na siebie, chcieliśmy podzielić się doświadczeniami z college'u, a nawet pokazać naszego bliźniaka naszym nowym przyjaciołom. Przez lata mój brat i ja udowodniliśmy, że nie ma nic trwalszego niż więź rodzinna. Im jesteśmy bardziej dojrzali, tym staje się silniejszy.
Kiedy kilka lat temu u mojej mamy zdiagnozowano raka, mój brat i ja komunikowaliśmy się na odległość niemal codziennie. Mieszkałam blisko rodziców, więc mogłam monitorować stan zdrowia naszej mamy, ale moja bliźniaczka mieszkała niedaleko samolotem. Świadomie starał się często wracać do domu, aby pomóc naszej mamie, ale także wesprzeć swoją siostrę bliźniaczkę. Tym razem naprawdę jeszcze bardziej wzmocniliśmy naszą bliźniaczą więź. Dziś mój brat bliźniak i ja jesteśmy najbliżej siebie, jak kiedykolwiek byliśmy. Jest niesamowicie zabawnym i psotnym wujkiem dla dwójki moich małych dzieci i nieustannie zachęcamy się nawzajem. Któregoś dnia, kiedy odrzucono kilka moich tekstów, przesłał mi wiadomość o treści: „Kontynuuj, Angela”. Nigdy się nie poddawaj!
I tymi prostymi słowami mojego bliźniaka, którego najwyraźniej kopnęłam w łono, przelałam pióro na papier i pisałam dalej. Zamiast ze sobą konkurować, dzisiaj postępujemy odwrotnie. Rzucamy wyzwania, motywujemy i inspirujemy się nawzajem, aby stale działać lepiej i być lepszymi. Tak, nasze dzieciństwo było pełne rywalizacji między rodzeństwem, ale nasza więź nigdy nie została z tego powodu zerwana. A biorąc pod uwagę to wszystko, co życie wciąż rzuca nam na szyję, jestem przekonany, że będzie tylko silniejsze.
