Krajowe Stowarzyszenie Koszykówki Kobiet (znane również jako WNBA) w końcu przeżywa swój zasłużony moment i, jeśli jeszcze tego nie osiągnęliśmy, oczywiste , jesteśmy tutaj! Do! To! Wraz z nadejściem WNBA rekordową oglądalność i frekwencję , można śmiało powiedzieć, że liga zyskała wielu, wielu nowych fanów. Niektórzy z tych nowicjuszy mogą mieć pytania dotyczące gry. Jedno nieoczekiwane pytanie, które pojawiło się kilka razy w ciągu ostatniego sezonu, brzmi: dlaczego niektórzy gracze WNBA noszą jedno legginsy? Przykład: Angel Reese i A'ja Wilson. Nie można zaprzeczyć, że moda WNBA jest na najwyższym poziomie, ale o co w tym wszystkim chodzi?
Po pierwsze, warto zauważyć, że te rękawy z jedną nogawką nie są tylko przeciętne legginsy przeciąć na pół. Są wykonane z rozciągliwych, dopasowujących się materiałów, które delikatnie uciskają dolną część ciała; niektórzy sportowcy również noszą podobne pojedyncze rękawy na ramionach. Dokładna funkcja różni się w zależności od sportowca. Oto, co wiemy na temat wyborów dokonanych na korcie.
Eksperci przedstawieni w tym artykule:
Andy Fata-Chan, PT, DPT, jest fizjoterapeutą i założycielem Fizjoterapia chwilowa i wydajność .
Dlaczego koszykarze noszą rękaw na jedną nogawkę?
Niektórzy gracze noszą asymetryczny rękaw ze względu na modę, aby wyróżnić się lub uhonorować innych graczy WNBA, mówi Andy Fata-Chan , PT, DPT, fizjoterapeuta i założyciel Fizjoterapia chwilowa i wydajność .
Dotyczy to gwiazdy WNBA Angel Reese, która wcześniej wyjaśniła, że nosi rękaw na nogę z dwóch powodów: (1) aby zakryć pozostawioną po niej bliznę Złamanie Jonesa , co wymagało od niej włożenia pręta w lewą nogę oraz (2) oddania hołdu swoim idolom koszykówki. „Po pierwsze zakrywam bliznę, a potem moje dwie zawodniczki, które naprawdę podziwiam, Te'a Cooper i A'ja Wilson, one też ją noszą” – powiedziała Reese podczas turnieju NCAA 2023, według NOLA.com . — Więc to łup. Ale użyłam go, żeby zakryć bliznę.
Rękaw jednonogowy ma również funkcje funkcjonalne. „Te legginsy zapewniają wsparcie i zwiększony przepływ krwi w miejscu, które mogło doznać kontuzji lub niedawno przeszło rehabilitację” – mówi Fata-Chan. Dopasowany rękaw może również delikatnie uciskać staw i/lub mięśnie, zapewniając wsparcie i lepsze krążenie podczas gry, a także regulację temperatury, gdy zawodnik jest poza kortem, aby pomóc utrzymać ciepło mięśni – dodaje.
Podczas gdy Narodowa Akademia Medycyny Sportowej Zwraca uwagę, że nadal potrzebne są dalsze badania nad terapią uciskową – badanie z 2022 r. opublikowane w czasopiśmie Medycyna Sportowa sugeruje, że legginsy uciskowe mogą zwiększyć przepływ krwi i tlenu w dolnych partiach ciała, co może pomóc sportowcom osiągać lepsze wyniki i szybciej się regenerować. W szczególności wiadomo, że terapia uciskowa pomaga w leczeniu drobnych urazów układu mięśniowo-szkieletowego, takich jak skręcenia goleni, skurcze mięśni i zapalenie ścięgien, jak wynika z badania opublikowanego w czasopiśmie „The New York Times”. Dziennik kinetyki człowieka .
Nie ma wystarczająco mocnych dowodów naukowych potwierdzających, że noszenie opaski uciskowej może faktycznie pomóc w zapobieganiu urazom mięśni lub stawów, mówi Fata-Chan. Jeśli jednak zawodnik ma skłonność do ostrzejszej gry, legginsy uciskowe mogą zapewnić dodatkową warstwę ochrony, która pomaga zminimalizować otarcia bezpośrednio na skórze – dodaje.
OK, ale dlaczego nosić tylko jedno legginsy kompresyjne zamiast dwóch? To zależy. Jeśli legginsy służą celom stylistycznym lub wyrazistym, krój z jedną nogawką będzie niewątpliwie bardziej wyjątkowy i przyciągający wzrok. Ale jeśli chodzi o funkcjonalność, Fata-Chan twierdzi, że korzyść z noszenia jednego rękawa na nogawce niekoniecznie różni się od noszenia dwóch. Jeśli jest to tymczasowy dodatek mający pomóc w leczeniu ostrej kontuzji, niektórzy sportowcy mogą uznać za wygodniejsze noszenie ucisku tylko po jednej niezbędnej stronie ciała, mówi. W przeciwnym razie są to prawdopodobnie tylko osobiste preferencje i inny sposób na podniesienie poziomu gry.
Andi Breitowich jest niezależną pisarką mieszkającą w Chicago i absolwentką Medill School of Journalism na Emory University i Northwestern University. Jej prace ukazywały się w PS, Women's Health, Cosmopolitan i innych.
